เปรี้ยวไปหน่อย ไม่อร่อย!” พูดจบ เหมือนจู่ๆ ก็รู้สึกได้ว่าตนเองพลั้งปาก จึงรีบเอ่ยเสริมว่า “โธ่เอ๋ย นี่ก็เป็นเพียง ความชอบของข้าเช่นกัน บางคนชอบเปรี้ยวหน่อย บางคนชอบหวานหน่อย…ก็ไม่รู้เช่นกันว่ามีใครชอบเหมือนข้าหรือไม่”
ทุกคนที่อยู่ในห้องล้วนเป็นคนที่เฉลียวฉลาดมาก
ตอนที่เจียงเซี่ยนไม่รับจานจากฮูหยินซย่า สีหน้าของทุกคนก็ผิดปกติเล็กน้อยแล้ว พอเจียงเซี่ยนพูดออกมา เสียงต่างๆ ในห้องพลันหยุดทันที ทุกสิ่งเหมือนหยุดนิ่ง มีความเงียบสงัดที่ ทำให้คนรู้สึกหายใจไม่ออก
“เกิดอะไรขึ้น?” ยังดีที่ฮูหยินหยางอยู่นอกห้องนี้เอง พอได้ข่าวก็รีบมาทันที และยิ้มพลางไกล่เกลี่ย “ทำไมทุกคนถึงเงียบกันหมด?” นางแสร้งทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งนั้น
“ฮ่าฮ่าฮ่า” ฮูหยินหลินรีบหัวเราะแห้งๆ เล็กน้อย และเอ่ยว่า “ทุกคนต่างกำลังถกเถียงเรื่องลูกพลัมของพวกเจ้า ลูกพลัมน่าจะยังไม่วางตลาดกระมัง? เจ้าเอามาจากไหน? นอกจากลูกพลัมแล้ว ยังมีผลไม้อื่นที่สุกเร็วอีกหรือไม่ อีกไม่กี่วันข้าคิดว่าจะเลี้ยงอาหารและจัดหลายโต๊ะในบ้านเหมือนกัน ถึงเวลานั้นก็เอาผลไม้สดมาขึ้นโต๊ะสักหน่อย อยากได้ความสด แล้วก็อยากได้ ความสุขด้วย”
ฮูหยินหยางเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าปลู
