แต่คำพูดนี้ฮูหยินหลินกล้าพูดที่ไหนกัน จึงทำได้เพียงเอ่ยอย่างร้อนตัวว่า “นี่ข้าก็เป็นห่วงท่านไม่ใช่หรือ? คนพูดมากแล้วก็สามารถทำให้ผู้คนคิดว่าข่าวลือเป็นความจริงได้ ต่อให้ ไม่ใช่ฝีมือของท่าน คนอื่นต่างบอกว่าเป็นฝีมือของท่าน ไม่ใช่ท่านก็เป็นท่านแล้วเช่นกัน ข้าคิดว่าท่านควรจะให้ความกระจ่างสักหน่อยจะดีกว่า จะได้ไม่ต้องรับเคราะห์แทนคนอื่น!”
เจียงเซี่ยนเหลือบมองฮูหยินหลินทีหนึ่ง และเอ่ยว่า “เรื่องแบบนี้…เกรงว่ายิ่งอธิบายจะยิ่งพูดไม่ชัดเจนกระมัง?”
ฮูหยินหลินคิดไม่ถึงว่าเจียงเซี่ยนจะเข้าใจอย่างทะลุปรุโปร่งแบบนี้ จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างลำบากใจว่า “ข้าเพียงแค่คิดว่าปล่อยให้คนอื่นว่าท่านแบบนี้ ก็ไม่ใช่เรื่องเช่นกัน!”
“ไม่เป็นไร!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่สนใจไยดี “คนบริสุทธิ์ย่อมบริสุทธิ์ คนมีมลทินย่อมมีมลทิน”
จริงๆ แล้วนางคิดว่า มีคนไม่กี่คนที่กล้ามาถามนางต่อหน้านาง ส่วนพวกที่วิพากษ์วิจารณ์ลับหลังนั้น…มีใครไม่ว่าคนถูกผิดลับหลังบ้าง หากต้องถือสาทุกตัวอักษร และต้องแก้ต่างทุก กประโยค ก็คงจะทำไม่สำเร็จสักเรื่อง คิดแต่เรื่องแก้ข่าวลือทั้งวัน แล้วยังจะทำงานที่จริงจังหน่อยได้หรือ!”
ฮูหยินหลินเดี๋ยวอ้าปากเดี๋ยวหุบปาก
