พอแล้ว ทว่าหากเพื่อจงใจเตือนขุนนางในวงการราชการ ซีอาน ก็จะเลี้ยงอาหารอย่างกำเริบเสิบสาน
เจียงเซี่ยนพยักหน้า
หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เช่นนั้นพวกเรามาพนันกันดีกว่า หากข้าชนะ เจ้าต้องรับปากข้าเรื่องหนึ่งเหมือนเดิม เป็นอย่างไร?”
“ไม่อย่างไร?” เจียงเซี่ยนเบ้ปาก และเอ่ยว่า “ข้าติดเจ้าสิบแปดเรื่องแล้ว เจ้ายังจะพนันเรื่องนี้อีกหรือ?”
“โธ่!” หลี่เชียนอย่างไม่ใส่ใจ “ถึงอย่างไรก็สนุก! หากครั้งนี้ข้าแพ้ สามารถลดได้ครั้งหนึ่ง เจ้าดูสิว่าเจ้าคุ้มแค่ไหน ถึงอย่างไรก็ติดข้าสิบแปดเรื่องแล้ว เพิ่มอีกเรื่องก็ไม่ มาก ลดเรื่องหนึ่งก็ไม่น้อย…”
เจียงเซี่ยนจ้องตาและเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เจ้ายังติดข้าห้าเรื่องนะ?”
“ดังนั้น…พนันกันอีกครั้งดีกว่า” หลี่เชียนยิ้ม
วันนั้นพวกเขาเล่นกันจนดึกดื่น ตั้งแต่รินชาให้อีกฝ่ายถ้วยหนึ่งจนเทน้ำล้างเท้าให้อีกฝ่ายครั้งหนึ่ง โดยเฉพาะอย่างยิ่งเทน้ำล้างเท้า เจียงเซี่ยนให้หลี่เชียนเทน้ำล้างเท้า มาสามวันติดแล้ว…เสียดายที่หลี่เชียนใช้ไปแค่ครั้งเดียว คือให้นางชงชาต้าหงเผาให้เขาถ้วยหนึ่ง เจียงเซี่ยนรู้สึกว่าแบบนี้สนุกมาก คิดแล้วก็ยิ้มพลางตกลง
พอถึงวันนั้น หลี่เชียนกับเจียงเซี่ยนส
