ข้างนอก หายากที่วันนี้ใต้เท้าหยางจะอารมณ์ดี จัดงานเลี้ยงฤดูใบไม้ผลิในบ้าน ท่านก็ควรจะรู้จักฮูหยินหยางไว้หน่อย เช่นกัน”
หน้าตาของฮูหยินหยางดูอ่อนโยนมาก แต่ดวงตากลับเฉลียวฉลาดมาก แค่เห็นก็รู้ว่าเป็นคนที่มีความสามารถและมีประสบการณ์
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางคารวะฮูหยินหยาง ฮูหยินหยางไม่ยอมเอ่ยถึงเรื่องที่ตอนนั้นตระกูลหลี่ส่งคนมาแจ้งข่าวอย่างเด็ดขาด แค่เอาใจว่าเจียงเซี่ยนแต่งตัวสวย เครื่องประดับสวย ไม่ทราบว่ าซื้อที่ไหน และแนะนำช่างให้นางได้หรือไม่เป็นต้น
เป็นคนฉลาด รู้ว่าโอกาสไหนควรพูดอะไร
เจียงเซี่ยนชอบคนแบบนี้ จึงค่อนข้างอ่อนโยนและเป็นมิตรกับฮูหยินหยาง
ทั้งสองคนคุยกันครู่หนึ่ง ก็มีแขกมา ฮูหยินหยางจึงลาเจียงเซี่ยนอย่างรู้สึกเสียใจ และไปต้อนรับแขก
แม้จะเป็นเช่นนั้น ก็ยังมีคนดูออกว่าฮูหยินหยางปฏิบัติกับเจียงเซี่ยนต่างไป นางถามเจียงเซี่ยนว่า “ท่านหญิง รู้จักฮูหยินหยางมาก่อนหรือ?”
“ไม่รู้จัก!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่สนใจไยดี และถามคนนั้นกลับ “ทำไมเจ้าถึงคิดว่าข้ารู้จักฮูหยินหยาง?”
คนนั้นอ้ำๆ อึ้งๆ นานมากก็ไม่ได้บอกชัดเจนเช่นกันว่าทำไมกันแน่
เจียงเซี่ยนขี้เกียจที่สนใจนาง จึงคุยเล็กน้อยแล้วตามฮูหยินหลินไปต
