เล็กน้อยอย่างรวบรัด และเริ่มตั้งใจดูงิ้ว
หลังจากงิ้วเลิก เจียงเซี่ยนให้อั่งเปาสองชุดแก่ตู้ฮุ่ยจวิน และจัดงานเลี้ยงตอนเย็นต้อนรับในบ้าน จนกระทั่งม่านราตรีเริ่มเยื้องกรายมาถึงเมือง ทุกคนถึงแยกย้าย
ตอนกลับถึงห้อง หลี่เชียนล้างหน้าบ้วนปากเสร็จแล้ว และกำลังพิงอ่านหนังสืออยู่บนเตียง พอเห็นเจียงเซี่ยนเข้ามาก็เอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “งานเลี้ยงจบแล้วหรือ!”
เจียงเซี่ยนยิ้มและเอ่ยว่า “อืม ตู้ฮุ่ยจวินร้องได้ไม่เลวจริงๆ”
นางนั่งลงหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง แล้วให้พวกไป่เจี๋ยช่วยล้างเครื่องสำอาง พลางคุยเรื่องตู้ฮุ่ยจวินกับหลี่เชียน “ข้าได้ยินคนบอกว่า อายุที่ดีที่สุดสำหรับนักแสดงชื่อดังที่แสดง บทผู้หญิงคือสิบสองสิบสามปีถึงสิบหกสิบเจ็ดปี บางคนมีพรสวรรค์มาก ดูแลอย่างดี สามารถแสดงได้ถึงยี่สิบปี ตู้ฮุ่ยจวินนี้…หากข้าจำไม่ผิด ปีนี้น่าจะยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองแล้วกระมั ง? แต่ดูภาพลักษณ์หลังจากแต่งตัวเป็นตัวละครในงิ้ว เหมือนสิบสี่สิบห้าปี ก็เก่งเกินไปแล้วเช่นกัน แถมเสียงก็ยังไม่เลวด้วย ทว่าถึงอย่างไรก็ไม่ดีเท่าที่ร้องที่ภูเขาวั่นโซ่วปีนั นแล้ว…”
