งตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจทั่วไปที่พอเจอเรื่องแบบนี้ก็รู้จักแต่ร้องไห้ไม่จบไม่สิ้นหรือยอมรับชะตากรรม
นางตกลงด้วยความยินดี
ฮูหยินลู่โล่งอกแล้วก็ปลื้มใจมาก
ใต้เท้าลู่ตำแหน่งไม่สูง แต่กลับเรียนรู้วิธีการของขุนนาง ปกติไม่ชอบสร้างพรรคพวกที่สุด จึงยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องไปคบหากับผู้มีอำนาจหนุ่มอย่างหลี่เชียน ทว่าเจียงเซี่ยนกลับเป็นผู้มีพระคุณของพวกเขา นางอยากขอบคุณเจียงเซี่ยน และอยากสนิทกับเจียงเซี่ยน ส่วนการตอบแทน ก็ต้องค่อยหาโอกาสในอนาคตแล้ว เจียงเซี่ยนอนุญาตให้พวกนางไปมาหาสู่เป็นบางครั้ง นางก็พอใจแล้ว
คนหนึ่งยังชอบมาก อีกคนก็ตั้งใจประจบ หลีกเลี่ยงหลี่หลินกับเกาเมี่ยวหรงแล้ว ฮูหยินลู่เอ่ยถึงเรื่องราวหลังจากจากกันกับเจียงเซี่ยนก็ยังมีความสุขมาก “…ฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่ต่างให้ข้าทักทายท่าน ส่วนฮูหยินหลู่แอบให้ข้ามาบอกท่านว่า ให้ท่านไม่ว่าอย่างไรก็ต้องเขียนจดหมายเชิญให้นาง นางจะได้มีข้ออ้างมาเยี่ยมท่านที่ซีอาน”
นี่ช่างเป็นวิธีการของฮูหยินหลู่
เจียงเซี่ยนหัวเราะไม่หยุด
———————————–
