บของกระจก ตาของทะเลสาบก็อยู่ตรงนั้น ว่ากันว่าน้ำของที่นั่นดื่มแล้วสามารถเพิ่มอายุและยืดอายุขัยได้ เดี๋ยวพวกเราก็ไปดื่มสักสองสามอึก และเอากลับไปหน่อยด้วย เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
“ไม่คิดว่าอย่างไร!” เจียงเซี่ยนมองไปรอบด้าน ชมทิวทัศน์โดยรอบ และยังคงไม่สนใจหลี่เชียนเช่นเดิม “ข้าจะนั่งเกี้ยวขึ้นไปบนยอดเขา แล้วจุดธูปให้เหล่าจวินและเข้าพัก รอดูพระอาทิตย์ขึ้นพรุ่งนี้”
“ให้ข้าแบกเจ้าขึ้นไปเถอะ?” หลี่เชียนยังอยากโน้มน้าวนาง ใครจะรู้ว่าพอเท้าเอียง คนก็โงนเงนทันที จนเกือบจะล้มลง
เจียงเซี่ยนตกใจมาก และรีบไปพยุงหลี่เชียน
หลี่เชียนรีบทรงตัว แล้วถึงจะจับมือของเจียงเซี่ยน และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ข้าไม่เป็นไร!”
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับหน้าซีดไปหมดแล้ว
“ข้าไม่เป็นไรจริงๆ!” หลี่เชียนเสียใจมากที่ล้อเจียงเซี่ยนเล่นแบบนี้ จึงรีบเข้าไปกอดนาง และเอ่ยเสียงเบาว่า “ตอนข้าอายุสิบขวบก็ถูกท่านพ่อโยนไปฝึกกับพวกแม่ทัพและทหารในฐานที่มั่น พูดไม่ได้ว่าเดินทางบนภูเขาได้เร็วเหมือนเดินที่ราบ แต่ก็ไม่กลัวภูเขาเล็กและคูเล็กแบบนี้เช่นกัน ดังนั้นเจ้าไม่ต้องกลัว!”
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และชะเง้อคอมองลงไป ก็เห็นว่าข้างทางท
