ี่หลี่เชียนเกือบจะล้มลงไปเมื่อครู่เป็นเนินเอียง และปลูกต้นไม้มากมายที่หนาเท่าปากชามเต็มแน่นมาก ต่อให้หลี่เชียนล้มลงไปจริงๆ ก็สามารถอาศัยแรงต้านของต้นไม้เหล่านี้ได้ จึงไม่มีทางที่จะเกิดอุบัติเหตุ นางถึงวางใจ
“เจ้าเดินดีๆ เถอะ!” นางอดไม่ได้ที่จะสั่งสอนหลี่เชียน และคิดว่าหลี่เชียนเกือบจะล้มลงไปเพราะอะไร หน้าของนางก็ร้อนเล็กน้อย และเอ่ยเสียงเบาว่า “ถึงอารามเฉาหยวนแล้วพวกเราสองคนไปเดินเล่นที่หลังเขา”
ก็หมายความว่า ไม่มีคนติดตามพวกเขา
หลี่เชียนเข้าใจทันที
เจียงเซี่ยนขี้อาย ทว่าตอนที่ไม่มีคนกลับเหมือนนกที่หลุดจากกรง และยอมล้อเล่นกับเขา
เขาอดไม่ได้ที่จะบีบมือของเจียงเซี่ยน และเอ่ยอย่างเหมือนกำลังสื่อถึงอะไรบางอย่างว่า “ได้! ถึงเวลานั้นข้าจะแบกเจ้าไปเดินเล่นที่หลังเขา”
เจียงเซี่ยนมองไปทางอื่น โดยไม่พูดอะไร
สำหรับหลี่เชียน...นี่เป็นผลลัพธ์ที่ดีที่สุดแล้ว
หลี่เชียนหัวเราะ และบอกหลิวตงเยว่ว่าต้องการเกี้ยว
หลิวตวเยว่รีบขานรับติดกันหลายครั้ง “จะมาเดี๋ยวนี้ จะมาเดี๋ยวนี้ขอรับ”
พวกเจียงเซี่ยนกับหลี่เชียนนั่งเกี้ยวขึ้นไปที่อารามเฉาหยวน
อารามเฉาหยวนเป็นอารามของลัทธิเต๋า เข้าอารามควรพยายาม
