กจะปรากฏเสมอแบบนี้ของหลี่เชียนก็ทำให้เจียงเซี่ยนรู้สึกเฉยๆ แล้ว
เขาคงอยากนั่งเบียดกับนางกระมัง!
เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียนอย่างเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม
ฉิงเค่อที่รับใช้อยู่ข้างๆ เห็นหลี่เชียนหยิบถ้วยที่เจียงเซี่ยนกินข้าวไปตักน้ำแกง ก็จำเป็นต้องหยิบถ้วยมาใหม่ใบหนึ่ง
เจียงเซี่ยนไม่สนใจ และกินข้าวเบียดกับหลี่เชียน
หลังจากรับประทานอาหาร หลี่เชียนไปพบพวกนักบวชลัทธิเต๋าของอารามเฉาหยวน แล้วอ้างว่าอยากย่อยอาหาร และลากเจียงเซี่ยนไปที่หลังเขา
หลังเขามีทางหินสีเทาที่สามารถเดินเคียงข้างกันสามคนได้ ทั้งสองคนชมทิวทัศน์ พลางคุยเล่นเรื่องจุกจิกในชีวิตประจำวันของครอบครัวกับเหล่าเพื่อนบ้าน
หลี่เชียนเอ่ยว่า “พวกเรากลับเมืองพรุ่งนี้ วันมะรืนข้าไปเดินเล่นตลาดดอกไม้เป็นเพื่อนเจ้าดีกว่า? เรือนกระจกในบ้านมีแต่ของที่ตระกูลต่งทิ้งเอาไว้ พวกดอกไม้ที่เจ้าปลูกต่างก็อยู่ไท่หยวน ตอนที่มาอากาศหนาวเกินไป เวลานี้อากาศกลับมาอบอุ่น ก็ควรย้ายมาแล้วเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกดอกกล้วยไม้ที่เจ้าเลี้ยงในวัง ได้ยินไป่เจี๋ยบอกว่า หลายปีแล้ว จะไม่สนใจพวกมันเพราะเจ้ามาซีอานไม่ได้”
หายากที่หลี่เชียนยังจำได้!
เจียงเซี่ยนยิ้ม แ
