ละเอ่ยว่า “ตระกูลต่งทิ้งดอกไม้กับต้นไม้ไว้เยอะมาก แล้วก็หน้าตาดีเช่นกัน จึงไม่จำเป็นต้องไปซื้อดอกไม้กับต้นไม้โดยเฉพาะ ดอกไม้ ใบหญ้า และต้นไม้ก็เหมือนกับคน ทำได้เพียงเฝ้ารอและไม่สามารถบังคับได้ และดอกไม้กับต้นไม้ก็เหมือนกับของล้ำค่า อยู่ในมือพวกเราล้วนเป็นแขกที่ผ่านมา ดูแลอย่างเต็มที่แล้ว ปกติก็จะทิ้งไว้ให้คนรุ่นหลัง เหมือนซีฝู่ไห่ถังต้นนั้นที่พวกเราเลี้ยงที่ไท่หยวน หายากแค่ไหน แต่ถึงซีอานแล้ว พวกเราย้ายมันมาได้หรือ? หากฝืนย้ายมา จะเลี้ยงได้หรือไม่? สุดท้ายก็ต้องทิ้งไว้ให้เจ้าของของบ้านหลังนั้นอยู่ดี”
หลี่เชียนเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับกลัวว่าเขาฟังคำพูดของตนเองแล้ว จะกลายเป็นหดหู่เหมือนหญิงชรา จึงรีบยิ้มและเปลี่ยนเรื่อง โดยเอ่ยว่า “เจ้ากำหนดว่าจะกลับเมืองกานเมื่อไรแล้วหรือ? ไม่อย่างนั้นทำไมจู่ๆ ถึงคิดจะไปตลาดดอกไม้เป็นเพื่อนข้า?”
หลี่เชียนยิ้มพลางรวบนางเข้าสู่อ้อมกอด แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้ารู้สึกว่าเจ้าเข้าใจเจ้ามากกว่าข้า!”
เขาอยากบอกว่านางเข้าใจเขา แต่เขากลับไม่เข้าใจนางใช่หรือไม่?
เจียงเซี่ยนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ดังนั้นจึงอยากรู้ว่าข้าชอบอะไรบ้าง?”
หลี่เชียน
