เพราะอับจนหนทางเช่นกันถึงไปเป็นโจรท้องถิ่น แต่ท่านดูสิ เพียงแค่สามสิบปี คนอื่นไม่เพียงแต่เป็นขุนนางที่ได้รับการแต่งตั้งจากราชสำนัก ยังเป็นขุนนางใหญ่ที่สามารถเคียงบ่าเคียงไหล่กับพวกผู้ว่าราชการมณฑลได้ ท่านอย่าเอาแต่ใช้ชีวิตโดยคิดว่าท่านเป็นบัณฑิต ท่านต้องรู้วิธีลงมือปฏิบัติจริงด้วยถึงจะถูก หากท่านบีบคั้นคนอื่น แล้วคนอื่นหนีเข้าป่าไปเป็นโจร และกลับมาปล้นบ้านของพวกเรา พวกเรารักษาชีวิตเอาไว้ได้ก็ไม่เลวแล้ว หากถูกใส่ร้ายป้ายสีก็ไม่มีที่ให้ไปพูดแล้วด้วยซ้ำ”
เฉินเฟยตบหลังเก้าอี้อย่างคับแค้นใจ “แล้วข้าจะปล่อยให้เขาเป็นอิสระแบบนี้ต่อไปอย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นข้ายังเป็นขุนนางท้องถิ่นทำไม? ยังมีหน้าเป็นขุนนางที่นี่ได้อย่างไร?”
ฮูหยินเฉินเตือนสามี “สุภาพบุรุษแก้แค้น สิบปีไม่สาย แทนที่ท่านพี่จะโกรธเจ้านั่น สู้ฉวยโอกาสนี้ขอให้ผู้ว่าราชการมณฑลช่วยพูดให้ท่านเปลี่ยนสถานที่เป็นขุนนางดีกว่า จะได้ไม่ต้องถูกไป๋จี๋นายอำเภออำเภออวิ้นเฉิงนั่นเปรียบเทียบบ่อยๆ ด้วย…ท่านพี่เป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์สุจริต ไม่ได้เป็นลูกชายของพ่อค้าเหมือนไป่จี๋ มีเงินรับมือเพื่อนขุนนางที่ไปมาหาสู่กันมากขนาดนั้นที่ไหนกัน…”
เฉินเฟยหน้าแดง
ฮูหยินเฉินพูดแทงใจด
