ำเขาแล้ว
เขาค่อยๆ พยักหน้า
ซย่าเจ๋อได้รับจดหมายลับขอความช่วยเหลือจากเฉินเฟย ก็อดไม่ได้ที่จะโล่งใจเช่นกัน
เขาคิดว่าหลี่เชียนจะลักพาตัวคนส่งกลับซีอานตามความต้องการของพวกเขา คิดไม่ถึงว่าหลี่เชียนกลับลากทั้งสองคนมารวมกันเพื่อไกล่เกลี่ยความขัดแย้งระหว่างทั้งสองฝ่าย ตอนนั้นเขาโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ และคิดว่าจำเป็นต้องจัดการหลี่เชียน ทว่าพอคิดว่าเบื้องหลังหลี่เชียนคือจวนเจิ้นกั๋วกงและไทฮองไทเฮา เขาก็กดความโกรธที่ไร้สาเหตุนั้นลงไป และเฝ้ามองอยู่ข้างๆ อย่างเฉยชา ตัดสินใจว่าไว้เรื่องราวดำเนินไปถึงตอนที่จัดการไม่ได้แล้ว และกลายเป็นการแก่งแย่งชิงดีกันของขุนนางฝ่ายบุ๋นกับขุนนางฝ่ายบู๊ค่อยออกหน้าสั่งสอนหลี่เชียนสักหน่อย ให้หลี่เชียนรู้ว่าอะไรคือวิถีในการเป็นขุนนาง แล้วก็ฉวยโอกาสลองหยั่งเชิงสถานะของหลี่เชียนในใจของจวนเจิ้นกั๋วกงกับฮ่องเต้ด้วย
จวนเจิ้นกั๋วกงกับฮ่องเต้ไม่ถูกกัน เป็นความลับที่เปิดเผยในหมู่ขุนนางใหญ่ที่ปกครองมณฑลต่างๆ แล้ว
แต่คิดไม่ถึงว่า หยางจวิ้นจะลงมือตอนนี้ และก่อกวนเรื่องราวจนเละเทะไปหมด แถมสุดท้ายยังจบลงด้วยการยอมอ่อนข้อให้และการฝืนอดทนของเฉินเฟย
หลี่เชียนผู้นี้…โชคดีจริงๆ!
ซย่าเ
