จ๋อเก็บจดหมายลับ และเรียกผู้ช่วยของตนเองเข้ามาปรึกษาเรื่องของเฉินเฟย
——————————————————-
ส่วนหลี่เชียนกำลังเที่ยวภูเขาหลีกับเจียงเซี่ยน
ความยิ่งใหญ่ของรูปร่างภูเขา ความงดงามของยอดเขา การผลุบโผล่ของเทือกเขา ความเขียวชอุ่มของต้นไม้ภูเขา ความคดเคี้ยวของน้ำแร่ภูเขา ความสวยงามของดอกไม้ภูเขา และความวกวนของทางบนเขา ล้วนทิ้งความประทับใจอันลึกซึ้งไว้ให้เจียงเซี่ยน แต่นางขาดการออกกำลังกายจริงๆ ฝืนปีนได้ครึ่งชั่วยามก็เดินไม่ไหวอีกแล้ว จึงดึงหมวกเด็กรับใช้บนศีรษะลงและพิงหินสีเทาก้อนใหญ่ที่อยู่ข้างๆ พลางหอบหายใจ “ข้าไม่ขึ้นไปได้หรือไม่?”
ถึงอารามเฉาหยวนจะมหัศจรรย์ ถึงศาลเจ้าเหล่าจวินจะศักดิ์สิทธิ์ นางก็ไม่อยากไปดูแล้วเช่นกัน
หลี่เชียนยิ้มพลางหันตัวเดินลงไปจากบนขั้นบันไดหินสีเทา
ฝีเท้าของเขาว่องไว เคลื่อนไหวคล่องแคล่ว กระทั่งบนหน้าไม่มีแม้แต่เหงื่อสักหยด ทำให้เจียงเซี่ยนรู้สึกอิจฉาอยู่ลึกๆ
“ข้าแบกเจ้าขึ้นไป!” เขาเลิกคิ้วพลางอมยิ้มถาม สีหน้าฉายแววภูมิใจเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนดูถูกเขาอยู่ลึกๆ ในใจ
นางบอกว่าจะนั่งเกี้ยวขึ้นมา เขาก็จะปีนเขาให้ได้ บอกว่าแบบนี้ถึงจะเป็นการเคารพเหล่าจวิน
เจียงเซี่ยนไม่รู้ตื้นลึกหนาบาง คิด
