ลืนฝืนทน
พอได้ยินเกาเมี่ยวหวาเอ่ยเช่นนี้ หลี่หลินก็รู้สึกไม่สบายใจมาก
เขาเอ่ยว่า “ข้าไปพบเมี่ยวหรงกับท่านพี่ดีกว่า? ข้าอยากเตือนนางสักหน่อย”
นัยน์ตาของเกาเมี่ยวหวาเคร่งขรึม และอดไม่ได้ที่จะฉายแววดูหมิ่น
เขาไม่เห็นด้วยที่เกาเมี่ยวหรงแต่งงานกับหลี่หลินอย่างสิ้นเชิง
หลี่หลินไม่เคยเรียนหนังสือ ชีวิตนี้ก็ทำได้เพียงใช้ชีวิตพึ่งพาอาศัยหลี่ฉางชิงแล้วเช่นกัน
เขากับน้องสาวใช้ชีวิตพึ่งพาอาศัยคนอื่นมาตั้งแต่เด็ก ความปรารถนาที่ใหญ่ที่สุดก็คือก่อตั้งตระกูลเอง
เกาเมี่ยวหวาคิดว่าเกาเมี่ยวหรงแต่งงานกับพ่อหม้ายที่ภรรยาตายแล้วยังสามารถช่วยเหลือตนเองได้มากกว่าแต่งงานกับหลี่หลินที่ไม่มีความคิดเป็นของตนเองและทำตามความคิดเห็นของคนอื่ นตลอดต่อหน้าหลี่ฉางชิง
คำตอบของหลี่หลินในเวลานี้ทำให้ความรู้สึกแบบนี้ของเขารุนแรงขึ้นแล้ว
หากหลี่เชียนอยู่ตรงนี้ จะต้องไม่ตอบแบบนี้อย่างแน่นอน
ต่อให้เขาไม่ระบายความแค้นให้เกาเมี่ยวหรง ก็จะไม่ปล่อยให้คุณหนูใหญ่ตระกูลลู่ไปจากเมืองไท่หยวนอย่างง่ายดายแบบนี้เช่นกัน
หลี่หลินเป็นคนไม่ได้เรื่องได้ราวที่อ่อนแอ ขี้ขลาด และไร้ความสามารถจริงๆ!
เกาเมี่ยวหวาคิด และอดไม่ได้ที่จะดึงแขนเสื้อของตน
