เอง แล้วเอ่ยว่า “เช่นนั้นเจ้าก็ไปกับข้าเถอะ!”
เขาอยากดูมากว่าหลี่หลินเจอเกาเมี่ยวหรงแล้วจะพูดอะไรบ้าง
ทั้งสองคนไปที่เรือนของเกาเมี่ยวหรงด้วยกัน
——————————————————
ทั้งสองตระกูลกำลังจะหมั้นแล้ว ในครอบครัวของเกาเมี่ยวหรงไม่มีผู้อาวุโสที่เป็นผู้หญิง จึงไม่ต้องพูดถึงเรื่องสะสมสินเดิมทีละเล็กทีละน้อยแล้วเช่นกัน ของมากมายล้วนต้องซื้อใหม่ ตาม หลัก เกาเมี่ยวหรงควรจะรีบซื้อสินเดิมถึงจะถูก ทว่าทั้งๆ ที่นางรู้ดีอยู่แก่ใจกลับไม่สนใจอะไรทั้งนั้น
แต่งงานกับหลี่หลินแล้ว ก็ไม่มีทางถอยแล้ว
นางก็ทำได้เพียงเดินตามหลี่หลินไปจนสุดทางแล้ว
มีลูกให้หลี่หลิน จัดการงานบ้านให้เขา แบ่งปันความทุกข์กับเขา กระทั่งตายแล้ว ก็ต้องฝังอยู่กับเขาเช่นกัน
แค่นางคิด ก็รู้สึกหวาดกลัวเหมือนกำลังจะขาดอากาศหายใจ
หากเวลาสามารถหยุดได้ก็ดี!
หรือ…จู่ๆ ก็มีคนก้าวออกมาช่วยนางไป…
ในสมองของนางคล้ายจะปรากฏใบหน้าอันหล่อเหลาของหลี่เชียน
ทำไมไม่ใช่นาง?
เพราะชาติกำเนิดขางนางไม่ดีพอหรือ?
เพราะนางไม่สามารถนำเกียรติยศและผลประโยชน์มาให้เขาได้เหมือนเจียงเซี่ยนหรือ?
นางก้มตัวลงอย่างเจ็บปวด รู้สึกว่าตนเองใกล้จะตายแล้ว!
เซียงมู่ที่ไปยกข้าวต้มมาให้นาง
