นได้เดินเล่น ก็ตามพี่หญิง งไปรับราชการที่ซานตงแล้ว ตอนหลังก็มาส่านซีอีก แต่เมืองหลวงเจริญมากจริงๆ อย่างน้อยข้าก็ไม่เคยเห็นสถานที่ที่เจริญมากกว่ามัน ตอนนั้นข้ายังคิดว่า อย่างไรต้องไปดูอีก จึงสนใจ จคนที่มาจากเมืองหลวงเป็นพิเศษ เจ้าล่ะ? เจ้าเคยไปเมืองหลวงหรือไม่? อยากไปอีกหรือไม่?”
ซย่าซานรู้สึกว่าตนเองอยู่บ้านเกิดดีที่สุด ทว่าบิดาของเขามักจะอยากให้เขาเหนือกว่าคนอื่นเหมือนอาของเขา เขาจำเป็นต้องเรียนหนังสือกับอาของเขา จึงไม่สามารถเข้าใจความรู้สึกแบบ บนี้ของจั๋วหรานได้ เขาเอ่ยอย่างหยาบคายเล็กน้อยว่า “ข้าเคยไปเมืองหลวง ก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันมีอะไรดีเช่นกัน ตอนนี้ข้าแค่อยากผ่านสองสามปีนี้ไปได้ ให้ท่านอาปล่อยข้ากลับบ้าน นไปสืบทอดกิจการของตระกูลก็พอ”
ทั้งสองคนกำลังคุยกัน อยู่ๆ เสียงของหลี่หลินก็ดังขึ้นมาว่า “จู่ๆ จงเฉวียนก็ถูกหวังเฉิงลากไปแบบนี้ ท่านหญิงไม่โกรธหรือ? จงเฉวียนก็จริงๆ เลย กลับมาอย่างยากลำบาก น่าจะอยู่เป ป็นเพื่อนท่านหญิงให้มากถึงจะถูก เขาวิ่งเพ่นพ่านแบบนี้ จะให้ในใจท่านหญิงคิดอย่างไร? หากเขาไม่อยากอยู่เป็นเพื่อนท่านหญิง ข้างกายท่านหญิงมีคนอยากอยู่เป็นเพื่อนมากมาย”
หลี่จี้เอ่ยด้วยรอยยิ้มว
