่า “นี่พี่ใหญ่ก็ไม่มีทางเลือกเช่นกัน และท่านหญิงก็ไม่ว่าอะไรเลย” และเอ่ยอีกว่า “ท่านพี่ วันนี้ท่านดื่มมากไปหน่อยหรือเปล่า ข้าให้โรงเตี๊ยมทำน้ำแกง สร่างเมามาให้ท่านสักถ้วยแล้วกัน ท่านดื่มน้ำแกงสร่างเมาแล้วพักสักครู่ ข้าจะส่งท่านกลับบ้าน”
หลี่หลินอาจจะดื่มมากไปแล้วจริงๆ พอได้ยินก็นั่งอยู่ตรงนั้นอย่างตกตะลึง และจ้องอย่างแน่วแน่
หลี่จี้ยิ้มพลางส่ายหน้า แล้วเรียกเด็กรับใช้สั่งลงไป
ซย่าซานกับจั๋วหรานรีบเข้าไปหาอย่างเป็นห่วง และพากันถามหลี่จี้ว่าเกิดอะไรขึ้น?
หลี่จี้รีบเอ่ยว่า “ไม่มีอะไร ไม่มีอะไร เพียงแค่เอ่ยว่าจู่ๆ พี่ใหญ่ของข้าก็ถูกผู้บัญชาการหวังลากไปราชการ วันมะรืนท่านพี่ก็จะออกเดินทางกลับไท่หยวน คงจะไม่ได้บอกลาพี่ใหญ่ของ งข้าแล้ว ท่านพี่จึงบ่นผู้บัญชาการหวังเล็กน้อย ว่ากันว่าเดิมทีเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพี่ใหญ่ของข้า ผู้บัญชาการหวังบังเอิญเจอพี่ใหญ่ของข้าที่เรือนของผู้ว่าราชการมณฑลซย่า และจ จะลากพี่ใหญ่ของข้าไปด้วยให้ได้ พี่ใหญ่ของข้าไม่มีทางเลือก จึงจำเป็นต้องตามไปด้วย…”
“ไม่มีทางเลือกอะไรกัน!” หลี่หลินเมาแล้วจริงๆ จึงพูดจาออกมาไม่มีความเกรงกลัวสักนิดอย่างสิ้นเชิง และตะโกนว่า “เขาน่าจะไม่อยากเจอ
