ข้า วันนั้นพวกเราเจอกัน รวมแล้วพูดไม่ถึงห้าประโ โยค เขาต้องคิดว่าข้าไม่ควรแต่งงานกับเมี่ยวหรงอย่างแน่นอน เขาก็เมินท่านหญิงเหมือนกันไม่ใช่หรือ…”
“ท่านพี่ ท่านเมาแล้ว!” หลี่จี้ทำหน้าขรึม หน้าตาค่อนข้างเฉียบขาด ดูแบบนี้ กลับเหมือนหลี่เชียนมากขึ้นแล้ว เขาตะโกนเรียกเสี่ยวมู่เด็กรับใช้ที่ติดตามข้างกายเสียงดัง “ผู้ติดตาม มของท่านพี่ล่ะ? รีบไปเรียกเข้ามา ให้พวกเขาพยุงท่านพี่กลับไป” และขอโทษพวกซย่าซานกับจั๋วหราน “ข้าคิดไม่ถึงว่าท่านพี่เมาแล้วจะเป็นแบบนี้ วันนี้ทำให้ทุกคนหมดสนุกแล้ว วันหล ลังข้าค่อยเลี้ยงอาหารทุกคนอย่างดีสักมื้อ”
เจิ้งฉงรีบเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เมาแล้วก็เป็นเรื่องที่มักจะเกิดไม่ใช่หรือ? เจ้าไม่จำเป็นต้องใส่ใจ รีบส่งเขากลับไปเถอะ! ไว้เจ้าว่างแล้วพวกเราค่อยติดต่อกัน”
หลี่จี้รีบลากหลี่หลินจากไป
ทว่าหัวใจของจั๋วหรานกลับดังเหมือนตีกลอง และเอ่ยว่า “พี่หลี่หลินหมายความว่าอย่างไร?”
เจิ้งฉงคิดว่าตระกูลหลี่เป็นตระกูลที่สนิทสนมกันมากจนเหมือนเป็นคนในครอบครัวของพวกเขา จึงย่อมไม่อยากเอ่ยเรื่องพวกนี้
เขาเอ่ยอย่างคลุมเครือว่า “เมาแล้วนี่นา ก็ต้องพูดจามั่วซั่วอย่างแน่นอน ใครจะเชื่อว่าเรื่องพวกนี้เป็
