าหลี่ยังอายุไม่ถึงยี่สิบปี หลี่หลินก็น่าจะอายุไม่มากเหมือนกันใช่หรือไม่?”
เขาพูดจ้อ ส่วนจั๋วหรานเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “ที่แท้หลี่หลินผู้นี้ก็เป็นวีรบุรุษเหมือนกัน”
เจิ้งฉงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ก่อนหน้านี้เพียงแค่เคยเห็นไกลๆ ไม่ค่อยมีโอกาสติดต่อ พวกเรื่องที่เจ้าพูดนั้นข้าก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจริงหรือเท็จ อาจจะเป็นเพราะใต้เท้าหลี่ไม่อยู่ ท่านหญิงจึงให้ท่านคังกับท่านพ่อต้อนรับคุณชายหลี่หลินแทนใต้เท้า เดี๋ยวข้าเจอเขาแล้วหากมีโอกาส จะถามให้เจ้า”
“โธ่เอ๋ย!” ซย่าซานเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ถามอะไรกัน? พรุ่งนี้พวกเราเลี้ยงอาหารเขาเถอะ! ยังมีหลี่จี้…เจ้าเด็กนี่ไม่เลว ข้าได้ยินคนบอกว่า เขาเข้ากับพวกลูกน้องของพี่ชายเขาได ด้ไม่เลว แถมยังสามารถสั่งให้พวกเขาทำงานให้เขาได้ด้วย ท่านอายังให้ข้าเรียนรู้จากเขาเลย!”
แบบนี้…เขาลากหลี่จี้ออกมาเล่น ท่านอาก็น่าจะพูดอะไรไม่ได้แล้ว
แต่เรื่องนี้เจิ้งฉงกลับตัดสินใจไม่ได้ จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ถึงเวลานั้นค่อยว่ากันแล้วกัน! ยังไม่รู้ว่าหลี่หลินจะอยู่ที่นี่กี่วันเลย!”
ในเมื่อเจิ้งฉงไม่ไปแล้ว จั๋วหรานก็ไม่อยากไปแล้วเช่นกัน
ทั้งสามคนแยกกันหน้าโรงน้ำชา
เจิ้งฉงรีบกลับไป ถึงรู
