ทางหลี่หลินก็คึกคักมากเช่นกัน พวกหลี่จี้ จงเทียนอวี่ หม่าหย่งเซิ่ง เจิ้งฉง และหลี่เหลยดื่มเหล้าและพูดคุยพลางหัวเราะ จบอาหารหนึ่งมื้อจงเทียนอวี่กับหม่าหย่งเซิ่งต่างก็ก กลายเป็นประทับใจในตัวหลี่หลินมาก
ทุกคนก็เอ่ยถึงเรื่องแต่งงานของหลี่หลิน
หม่าหย่งเซิ่งเอ่ยว่า “เสียดายที่พวกเราต้องเรียนหนังสือกับท่านอาจารย์คัง จึงไม่สามารถไปร่วมงานแต่งงานของเจ้าได้”
หลี่หลินก็เสียดายเล็กน้อยเช่นกัน จึงเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร! การแต่งงานกำหนดไว้ครึ่งปีหลัง ถึงเวลานั้นข้าค่อยคุยกับจงเฉวียน ไม่แน่ถึงเวลานั้นทุกคนอาจจะไปได้ก็ได้!”
“เช่นนั้นข้าก็อวยพรให้พี่หลี่หลินรักกันตลอดไปและรักกันจนแก่เฒ่าตรงนี้ก่อนแล้ว!” จงเทียนอวี่คารวะเหล้าหลี่หลิน
อีกหลายคนก็ก่อความวุ่นวายไปด้วย
หลี่หลินก็ไม่ปฏิเสธเหมือนกัน และดื่มจนเมาหัวราน้ำ
พวกหลี่จี้ต่างก็ดื่มจนสองตาพร่ามัวเช่นกัน และกลัวว่ากลับไปแล้วจะถูกเจิ้งเจียนหรือคังเสียงอวิ๋นตำหนิ ทุกคนจึงหาโรงเตี๊ยม และให้เด็กรับใช้ต้มน้ำแกงสร่างเมา นอนจนตีกลอง งยามสอง จึงหวีผมและล้างหน้าในโรงเตี๊ยม ถึงจะไปที่เถียนสุ่ยจิ่งอย่างโงนเงน
ระหว่างทางเจอตำรวจที่ลาดตระเวนการห้ามออกนอกบ้านในยามรา
