ซย่าซานเอ่ยว่า “ถึงอย่างไรท่านหญิงทำแบบนี้ก็ไม่ถูก!”
เขาคัดค้านเพื่อคัดค้านเจิ้งฉงอย่างสิ้นเชิง ตอนที่เอ่ยเรื่องนี้ถึงอย่างไรก็ยังขาดความมั่นใจเล็กน้อยอยู่ดี
เจิ้งฉงขี้เกียจที่จะสนใจเขา
ทว่าจั๋วหรานกลับพยักหน้าอย่างนับถือมาก และเอ่ยว่า “ท่านหญิงเป็นอย่างที่พ่อของเจ้าบอกจริงๆ มีความสามารถเทียบเท่าบุรุษ เรื่องอื่นข้าไม่รู้ แต่สามารถช่วยครอบครัวของท่านคัง ภายใต้สถานการณ์แบบนั้นได้ ก็เก่งมากแล้ว เสียดายที่นางเป็นท่านหญิง ไม่อย่างนั้นจะได้ทำความรู้จักสักหน่อย”
ซย่าซานหัวเราะเยาะ และเอ่ยว่า “ต่อให้นางไม่เป็นท่านหญิง เจ้าจะได้รู้จักนางหรือ?”
จั๋วหรานถูกคนหัวเราะเยาะเพราะพี่สาวไม่น้อย พอได้ยินจึงหน้าแดงก่ำทันที
เจิ้งฉงไม่ชอบที่ซย่าซานพูดจาเจ็บแสบเกินไป จึงแก้หน้าให้จั๋วหราน โดยเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “สหายจั๋ว สหายซย่าหมายความว่าชายหญิงมิควรใกล้ชิดกันเกินงาม ต่อให้ท่านหญิงไม่เป็นท่านห หญิง พวกเราก็คงจะเป็นเพื่อนกันยากอยู่ดี”
ใบหน้าของจั๋วหรานฉายแววซาบซึ้ง และเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างอ่อนโยนว่า “ข้าพูดผิดไปแล้ว”
เจิ้งฉงยิ้ม และถามถึงการเรียนที่สำนักของจั๋วหราน “…ทางพวกเราเริ่มสอน ‘ชุนชิว’ แล้ว ตอนนี้ทางพวกเจ้ากำลังสอน
