า ายไปที่เรียนพิเศษของสกุลหลี่ของพวกเรา แต่เขาบอกว่าต้องปรึกษาใต้เท้าโจว เรื่องนี้มีอะไรต้องปรึกษา อยากไปก็ไปสิ…”
เจิ้งฉงรู้สึกเสียหน้ามาก
แนะนำจั๋วหรานแบบนี้ แถมยังยืนอยู่หน้าประตูใหญ่ของโรงน้ำชา กลัวคนอื่นไม่รู้ว่าจั๋วหรานฐานะต่ำต้อย มิน่าเล่าจั๋วหรานเห็นเขาแล้วก็เหมือนอยากจะหนี
“พวกเรามีเรื่องอะไรเข้าไปในห้องส่วนตัวแล้วค่อยว่ากัน” เจิ้งฉงลากซย่าซานเดินเข้าไปข้างในอย่างไม่ยอมให้แก้ต่างหรืออธิบาย
ซย่าซานเดินเข้าไปข้างในอย่างโซเซ โดยยังไม่ลืมเอ่ยกับจั๋วหรานว่า “เจ้ารีบตามมา…พวกเราดื่มชาด้วยกัน…”
จั๋วหรานมองลูกค้าของโรงน้ำชาที่มองมาที่เขาข้างกาย และถอนหายใจอย่างจนใจ พลางตามซย่าซานกับเจิ้งฉงเข้าไปในห้องส่วนตัว
ซึ่งตัวเขาไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่า พอเขาเห็นเจิ้งฉงลากซย่าซานอย่างไร้ความเกรงกลัว ก็เผยความอิจฉามากออกมาทางสีหน้าโดยไม่รู้ตัว
——————————————————
ส่วนฉิงเค่อที่เข้าไปในลานบนแล้ว ไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่เจอซย่าซาน
นางมักจะได้รับคำสั่งให้ถ่ายทอดคำพูดให้เจียงเซี่ยน เรื่องแบบนี้ไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้ ทุกคนเจอแล้ว หลบเลี่ยงกันและกันก็พอแล้ว
สิ่งที่ฉิงเค่อกังวลคือจะตอบเจียงเซี่ยนอย่างไร
บางทีอาจจะเพร
