ม่ควร ขึ้นมา เขาก็ยังจนปัญญากับซย่าซานจริงๆ
เขาจึงจำเป็นต้องเอ่ยว่า “เช่นนั้นพวกเราหาสถานที่บอกเจ้าอย่างละเอียด!”
ซย่าซานก็ชอบฟังเรื่องพวกนี้
ซีอานกับไท่หยวนไม่ค่อยไกล ตอนที่เจียงเซี่ยนแต่งงาน สินเดิมตลอดทางที่ยาวมากนั้น ก็ทำให้เมืองซีอานวิพากษ์วิจารณ์กันมากมายไปหลายวันเช่นกัน ตอนนั้นเขาก็อยากรู้มาก เวลานี้มีโอ อกาสแบบนี้แล้ว ยังปล่อยไปได้ที่ไหนกัน จึงลากเจิ้งฉงไปที่โรงน้ำชาที่ใกล้ที่สุด
ใครจะรู้ว่าพอเข้าไปในโรงน้ำชา กลับเจอชายหนุ่มที่อ่อนโยนนุ่มนวลและหน้าตาหล่อเหลาตรงหน้า
ซย่าซานดวงตาเป็นประกาย และตะโกนเรียก “จั๋วหราน”
ทว่าชายหนุ่มคนนั้นกลับอึ้งไป แล้วเข้ามาทักทายซย่าซานด้วยสีหน้าลำบากใจเล็กน้อย “คุณชายซย่า!”
ซย่าซานพยักหน้าอย่างดีใจ และเอ่ยว่า “จั๋วหราน ทำไมเจ้าถึงอยู่ที่นี่? ข้ายังคิดว่าจะไปเล่นกับเจ้า แต่ได้ยินคนของจวนสกุลโจวบอกว่าเจ้าอยู่ที่ถนนเอ้อร์หวัง ข้ากำลังคิดว่ าอีกสองสามวันจะไปหาเจ้าอยู่พอดี!”
จั๋วหรานฝืนยิ้ม
ซย่าซานแนะนำจั๋วหรานกับเจิ้งฉง “พี่สาวของเขาเป็นอนุภรรยาของใต้เท้าโจวผู้ว่าราชการมณฑลส่านซี เวลานี้เขาเรียนหนังสืออยู่ที่สำนักซีอาน ข้าคิดว่าสำนักซีอานไม่ดี จึงให้เขาย้
