ดไม่ถึงด้วยซ้ำ
ซย่าซานย่อมรู้
เขาดึงสายตากลับมาอย่างลำบากใจ และพึมพำแก้ต่างว่า “สตรีที่งดงามและมีคุณธรรม เป็นคู่ครองที่ดีของบุรุษ เรื่องนี้น่าประหลาดใจตรงไหน! อีกอย่าง…ข้าก็ทำอะไรไม่ได้เสียหน่อย เ เพียงแค่มองดูเท่านั้น เจ้าไม่จำเป็นต้องว่าข้าแบบนี้กระมัง?”
“ดูที่เจ้าพูดอย่างคล่องแคล่วสิ” เจิ้งฉงเอ่ยพลางดึงแขนของซย่าซานเดินออกไปข้างนอก “เจ้ารู้หรือไม่กันแน่ว่าอะไรคือความน่าเกรงขามของราชสำนัก อะไรคือขบวนของท่านหญิง! ดูมากเกิน นไปแล้ว จะทำให้ตายได้!” พอเอ่ยถึงตรงนี้ เขาก็นึกถึงนิสัยของซย่าซาน และท้อแท้เล็กน้อยทันที จึงเอ่ยว่า “ช่างเถอะ ข้าพูดเรื่องพวกนี้กับเจ้าทำไม? ถึงอย่างไรเจ้าก็ไม่เข้าใจอยู่ ดี!”
ทว่าซย่าซานกลับเป็นคนหน้าด้าน เขาดึงเจิ้งฉงพลางเอ่ยว่า “เจ้าก็บอกข้าสิ! เจ้าไม่บอกข้า ข้าก็ยิ่งไม่เข้าใจ ข้ายังคิดว่าจะมาเล่นกับเจ้าบ่อยๆ หากข้าล่วงเกินท่านหญิง ก็จะสร้าง งความเดือดร้อนให้เจ้าด้วยไม่ใช่หรือ? เจ้าก็บอกเถอะ!”
ตื๊อเจิ้งฉงไม่ปล่อย
เจิ้งฉงเห็นเขาทำตัวไม่มีเหตุผล พลางคิดว่าถึงอย่างไรซย่าซานก็เป็นหลานชายของผู้ว่าราชการมณฑล จะตีก็ตีไม่ได้ ด่าก็ไม่ฟัง หากซย่าซานพูดจาและทำอะไรโดยไม่รู้ว่าอะไรควรไ
