ฉิงเค่อรีบยกชาร้อนมาให้เจียงเซี่ยน และเตือนเสียงเบาว่า “อ๋องเจี่ยนสอนลูกชายไม่เข้มงวด เกี่ยวอะไรกับท่านด้วย? ท่านก็อย่าโกรธพวกเขาเพราะพวกเรื่องหยุมหยิมเลยเจ้าค่ะ!”
“ข้าขี้เกียจที่จะยุ่งพวกเรื่องวุ่นวายของพวกเขา!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไร้ชีวิตชีวาว่า “แต่ข้าไม่อยากเสียหน้า!”
ฉิงเค่อจำเป็นต้องถอนหายใจ
ตอนที่เดินออกไปอีกครั้ง เจียงเซี่ยนก็กลับมาสงบนิ่งและเยือกเย็นเหมือนก่อนหน้านี้แล้ว นางดูงิ้วกับฮูหยินซย่า พลางคุยกันว่าประโยคไหนเสี่ยวเฟิ่งเซียนร้องได้ดี ไม่นานก็ถึงเวลาอาหารมื้อดึกแล้ว งิ้วก็แสดงจบแล้วเช่นกัน
ฮูหยินซย่าก็ให้คนเรียกเสี่ยวเฟิ่งเซียนมา และยิ้มพลางถามเขาเล็กน้อย จนรู้ว่าเขาไม่เพียงแต่เป็นลูกศิษย์ที่ตู้ฮุ่ยจวินถ่ายทอดวิชาความรู้ให้ด้วยตนเอง ทว่ายังเป็นลูกชายบุญธรรมของตู้ฮุ่ยจวินด้วย จึงชมว่าตู้ฮุ่ยจวินสอนคนเป็น
ตู้ฮุ่ยจวินคุกเข่าอยู่ตรงนั้นอย่างนอบน้อม และถ่อมตนเล็กน้อย
ฮูหยินซย่าให้คนตกรางวัล
พวกฮูหยินหวังเห็นแล้วต่างก็พากันตกรางวัลเช่นกัน
ฮูหยินซย่าเห็นทุกคนสนุกมาก จึงปรึกษากันว่าจะพักที่บ้านชุ่ยเวยอีกสองสามวันหรือไม่ พรุ่งนี้ให้ตู้ฮุ่ยจวินขึ้นเวทีแสดงงิ้วด้วยตนเองสักสองสาม
