ที่บ้านชุ่ยเวยสามสี่วันถึงจะตัดสินใจกลับเมืองซีอาน
เพราะคำพูดของเจียงเซี่ยน หลายวันนี้ตู้ฮุ่ยจวินจึงใช้ความสามารถทั้งหมดเอาใจพวกฮูหยินซย่าอย่างเงียบๆ แลดูเหมาะสม และเพราะเคยเข้าวังไปอวยพรวันเกิดให้ไทเฮา จึงทำให้พวกฮูหยินซย่ามองต่างไปจากปกติ ยังไม่ได้ออกจากบ้านชุ่ยเวย กำหนดการแสดงงิ้วก็ยาวไปถึงเทศกาลบ๊ะจ่างแล้ว ขอเพียงเขารับมืออย่างระมัดระวัง ก็ถือว่ายืนหยัดที่ซีอานได้แล้วเช่นกัน และถึงอย่างไรซื่อจื่ออ๋องเจี่ยนก็ยังเป็นเพียงซื่อจื่อ มีเจียงเซี่ยนคุมที่นี่อยู่ ต่อให้ซื่อจื่ออ๋องเจี่ยนใจกล้าแค่ไหนก็ไม่กล้ายื่นมือมาถึงหน้าเจียงเซี่ยนอยู่ดี กล่าวได้ว่า การเจอเจียงเซี่ยนในครั้งนี้ แก้ไขปัญหาใหญ่ของเขาแล้ว ไม่มีอะไรจะดีไปกว่านี้อีกแล้ว เขาก็รู้สึกเบิกบานใจด้วยเหตุนี้เช่นกัน จึงดูหล่อเหลาสง่างามมากขึ้นเรื่อยๆ และยิ่งได้รับความนิยม แน่นอนว่านี่ล้วนเป็นเรื่องที่ต้องคุยกันทีหลัง
เจียงเซี่ยนกลับถึงบ้านก็ถามว่ามีข่าวของหลี่เชียนหรือไม่ หลิวตงเยว่ส่ายหน้าอย่างขี้ขลาด และรีบเอ่ยว่า “อวิ๋นหลินกลับมาแล้วขอรับ!”
นางจึงพบอวิ๋นหลิน
“เดิมทีควรกลับมาก่อนปีใหม่ เพราะเรื่องของคุณชายหลี่หลินจึงทำให้การเดินทางล่าช
