ี่เสียนหยางมีสำนักสกุลหวังไม่ใช่หรือ? นายท่านของพวกเรางานราชการรัดตัว กลัวว่าจะเรียนไม่ต่อเนื่องจนทำให้อนาคตของเขาล่าช้า จึงส่งเขาไปเรียนหน นังสือที่สำนักสกุลหวัง วันมังกรเชิดหัววันที่สองเดือนสองอาจารย์ในสำนักคงจะให้พวกเขาหยุดเรียน พวกเขาถึงมาเที่ยว”
ฮูหยินหวังได้ยินแล้วก็ยิ้มพลางเอ่ยว่า “ก็ไม่แปลกเช่นกันที่เด็กพวกนั้นจะนั่งไม่ติด แม้แต่พวกเรา พอได้ยินคำว่าเที่ยวก็มาเหมือนกันไม่ใช่หรือ”
ทุกคนหัวเราะเสียงดัง
ฮูหยินของรองกับผู้ช่วยของเมืองซีอานมาถึงแล้ว
หลังจากทุกคนคุยกันพักหนึ่ง ก็ไปยังโถงบุปผาที่กินข้าว
พวกฮูหยินหลิน เจียงเซี่ยน ฮูหยินหวัง และฮูหยินซย่านั่งโต๊ะเดียวกัน
รับประทานอาหารแล้ว ทุกคนก็ย้ายไปที่เวที
เวทีสร้างอยู่หน้ากำแพงสีขาวด้านหนึ่ง ปูกระเบื้องสีเทา ด้านหน้าเป็นแม่น้ำสายเล็กที่กว้างสามจั้งกว่า สองฝั่งต้นหยางกับต้นหลิวลู่ลงอย่างแผ่วเบา ภูเขาจำลองเถาวัลย์สีเขียว ฝั่ งตรงข้ามเป็นทางเดินยาวทาสีแดงที่คดเคี้ยว ห้องเล็กห้าห้องหลังทางเดินยาว สองฝั่งเป็นห้องอุ่น ทั้งสามารถพักคนได้และสามารถจัดงานเลี้ยงได้ หากยืนอยู่บนขั้นบันไดหน้าห้องเล็ กและมองไปข้างหน้าไกลๆ ยังสามารถมองเห็นเทือกเขาที่
