อวี่ส่ายหน้า และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “เรื่องนี้น่ากลัวตรงไหน? คนอื่นทำได้ ข้าก็ทำได้เหมือนกัน”
“เอาเถอะ!” จงเทียนอี้มองใบหน้าที่สุขุมของน้องชายตนเอง และเอ่ยอย่างค่อนข้างเยือกเย็นว่า “หวังว่าถึงเวลานั้นเจ้าจะไม่นอนคว่ำหน้าร้องไห้บนพื้นหลังจากเห็นคนตาย”
จงเทียนอวี่เหลือบมองพี่ชายอย่างดูถูก และพลิกตัวหลับไป
จงเทียนอี้ยิ้มพลางส่ายหน้า และนึกถึงสิ่งที่หลี่เชียนเอ่ยกับเขาก่อนออกเดินทาง ‘ครั้งนี้เจ้าไปเมืองหลวง ไปเยี่ยมเยียนเจียงลวี่ก่อน ต่อไปมีเรื่องอะไร สามารถขอความช่วยเหลือจากเจ จียงลวี่ได้ หากเกิดอะไรขึ้นในเมืองหลวง ก็ต้องบอกข้าทันทีเช่นกัน การเข้าสังคมในเมืองหลวงของเจ้า ข้าจะให้อวิ๋นหลินดึงเงินออกมาให้เจ้าห้าพันตำลึงทุกปี เจ้ายังสามารถฉวยโอกาส สปล่อยกู้เงินประทับตรา[1]เล็กน้อยได้ด้วย แต่ก็ไม่ได้หวังผลประโยชน์เรื่องนั้นเช่นกัน การสานสัมพันธ์กับขุนนางในเมืองหลวงสำคัญที่สุด’
บิดามอบลูกชายทั้งสองคนให้หลี่เชียนใช้ เป็นเพราะสนใจความสามารถของหลี่เชียนกระมัง?
ในนี้ต้องมีความดีความชอบของท่านหญิงเจียหนานส่วนหนึ่งอย่างแน่นอน
สำหรับการแต่งงานของน้องสาวเขา ตามความเห็นของหลี่เชียน แต่งไปข้างนอกจะดีที่สุด ลูกน้อง
