ี้กลับโกรธขึ้นมาและไม่ย ยอมรับอะไรทั้งนั้น!”
สายตาของป้าเหอทอประกายเล็กน้อย และเอ่ยว่า “เช่นนั้นนายท่านว่าอย่างไร?”
ฮูหยินเหอได้ยินแล้ว ดวงตาต่างก็สดใสขึ้น และเอ่ยว่า “ท่านพี่บอกว่าเรื่องนี้ข้าทำถูกแล้ว ไม่ว่าอย่างไร…เมี่ยวหรงก็เติบโตในบ้านของพวกเรามาตั้งแต่เด็ก นางกับหลี่หลิน ถือได้ว่าเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เด็ก ไม่เพียงแต่เรื่องแต่ก่อน ในเมื่อแต่งเข้าตระกูลของพวกเรา ก็เป็นสะใภ้ของพวกเรา พวกเราปฏิบัติกับท่านหญิงอย่างไร ก็ควรปฏิบัติกับนางอย่างนั้น เ เจ้าไม่รู้ ช่วงนี้ในบ้านยุ่งอยู่กับการหมั้นให้หลี่หลินกับเมี่ยวหรง ข้าเป็นคนตัดสินใจทุกอย่าง ท่านพี่เชื่อฟังข้าทุกเรื่อง แถมยังชมว่าข้าทำงานได้ดี เดี๋ยวข้ายังต้องปรึกษา ากับแม่สื่อว่าจะเชิญฮูหยินของใครมาเป็นเฉวียนฝูเหรินให้พวกเขาถึงจะดี…” นางพูดไป หน้าตาก็ฉายแววภูมิใจ
ป้าเหอก็กะพริบตาพลางถามฮูหยินเหอ “เช่นนั้นคุณชายหลี่หลินจะย้ายออกไปแต่งงานหรือแต่งงานที่บ้าน?”
ฮูหยินเหอได้ยินแล้ว รอยยิ้มก็เปลี่ยนเป็นไม่ค่อยสบายใจขึ้นมาทันที
นางยกถ้วยชาขึ้นมาดื่มน้ำอึกหนึ่ง ถึงจะเอ่ยว่า “ว่ากันตามหลักการแล้ว คุณชายหลี่หลินยังไม่แต่งงานก็ยังเป็นเด็กอยู่วันยังค
