นเพื่อหลี่เชียนเป็นสิ่งที่สมควร หลานที่ยอมใช้ชีวิตที่ตระกูลหลี่อย่างเขามีสิทธิวิจารณ์มั่วซั่วที่ไหนกัน?
ทว่าเขากำลังจะแต่งงานแล้ว ท่านอาคิดจะไม่ให้เงินเขาแม้แต่สลึงเดียวและให้เขาแยกจวนอยู่อย่างนั้นหรือ?
ถึงแม้เงินพวกนั้นจะเป็นสิ่งที่ท่านอาหาได้!
แต่เขาไม่กล้าถาม
ถึงอย่างไรหลี่ฉางชิงก็เลี้ยงเขาจนโต เขาไม่อาจไปแย่งของพวกนั้นกับท่านอาได้!
สีหน้าของหลี่หลินมืดมนเล็กน้อย รอยยิ้มก็เปลี่ยนเป็นฝืนใจเล็กน้อยเช่นกัน และเอ่ยว่า “ท่านอา วางใจเถอะ ข้าจะไม่บอกใครทั้งนั้น…”
“ข้ารู้!” ไม่รอให้เขาเอ่ยจบ หลี่ฉางชิงก็ตบบ่าเขาอย่างปลื้มใจแล้ว
มือใหญ่ที่เหมือนพัดที่ทำจากใบต้นปาล์มนั้นอบอุ่น ทว่าก็กว้างใหญ่และมีพลังเช่นกัน
“ข้าบอกเรื่องพวกนี้กับเจ้า เพราะรู้สึกว่าอาทำผิดต่อเจ้าเล็กน้อย” หลี่ฉางชิงถอนหายใจ ใบหน้าที่น่าเกรงขามและเคร่งขรึมเจือความรู้สึกผิดอย่างชัดเจน เสียงก็เบาลงเล็กน้อยเช่นกัน “เจ้าแต่งงาน นอกจากบ้านที่แบ่งพื้นที่ออกเป็นสามส่วนและมีทางเข้าออกสองทางที่ข้าให้คนซื้อที่ถนนตะวันตกก่อนหน้านี้กับคฤหาสน์สามร้อยหมู่ที่เฝินหยางแล้ว ข้ายังให้หลี่ไท่คิ ดหาทางซื้อที่ดินห้าร้อยกว่าหมู่แถวไท่หยวน
