รู้สึกตอนที่เจ้าตัดสินใจแต่งงานกับนาง ต้องให้อภัยกันถึงจะถูก ก็เหมือนอาของเจ้า หลายปีมานี้…แม้ข้าจะพูดติดอ่างเช่นกัน แต่ถึงอย่างไรก็ผ่านมาแล ล้ว สองคนอยู่ด้วยกัน มีช่วงเวลาที่ไม่เกิดความขัดแย้งที่ไหน...” หลี่ฉางชิงบ่นและกำชับวิถีของสามีภรรยากับเขานานมาก ถึงจะปล่อยหลี่หลินกลับเรือนที่เขาอยู่
หลี่หลินถูกสายลมต้นฤดูใบไม้ผลิที่ปะทะหน้าและไม่หนาวไปถึงกระดูกอีกแล้วพัดตลอดทาง จนกระทั่งเปิดห้องหนังสือ และนั่งลงหน้าโต๊ะเขียนหนังสือตัวใหญ่หน้าหน้าต่าง จิตใจถึงจะค่อยๆ สง งบลง
เงินสองหมื่นตำลึง…ไม่น้อยจริงๆ ทว่าเทียบกับหลี่เชียนแล้ว กลับไม่ถึงแม้แต่เศษเสี้ยว
แล้วก็บ้านตรงถนนตะวันตก อย่างมากที่สุดก็แค่สองพันตำลึง เทียบกับหลี่เชียนได้ที่ไหน ตามที่คนที่กลับมาบอก เขาอยู่ซีอานแค่บ้านที่เถียนสุ่ยจิ่งก็จ่ายเงินสองหมื่นตำลึงแล ล้ว แถมยังเป็นของที่คนอื่นกึ่งขายกึ่งมอบให้อีก...
เขาอดไม่ได้ที่จะทำเสียงไม่พอใจอย่างเย็นชา
และเริ่มปวดศีรษะเรื่องหลี่เสว่
ถึงในอนาคตเขาจะย้ายออกไป หากไม่ไปมาหาสู่กับจวนสกุลหลี่บ่อยๆ นานๆ ไป คนอื่นก็จะคิดว่าเขาเป็นเพียงลูกหลานธรรมดาของหลี่ฉางชิง นี่เป็นสิ่งที่เขาไม่อยากเห็นที่สุด
