มือนนกที่ถูกปล่อยออกจากกรง รู้สึกถึงความแข็งแกร่งกับความงดงามของฟ้าดิน และความกว้างใหญ่ของท้องฟ้าแล้ว ก็ยากที่จะอยู่ในลานบ้านเล็กๆ แ แห่งนี้กับนางอย่างสบายอกสบายใจอีกแล้ว
นางซบไหล่ของหลี่เชียน พลางมองแสงไฟสีขาวที่แวววาวและขาวสะอาดของโคมวังหลวงรูปแตงตรงมุมกำแพง กอดเอวของหลี่เชียนแน่น และฝังหน้าลงในอ้อมกอดของหลี่เชียน
ปรากฏว่าพอถึงวันที่กำหนดไว้ หลี่เชียนกลับไปไม่ได้
เพราะไช่ซวงมาถึงแล้ว
ตามที่ไป่เจี๋ยบอก ไช่ซวงเป็นหนุ่มรูปงามคนหนึ่ง ปีนี้อายุเพียงแค่ยี่สิบเอ็ดยี่สิบสองปี หน้าตาท่าทางองอาจห้าวหาญ อ่อนโยนและงดงาม ไม่เหมือนแม่ทัพ เหมือนบันฑิตเจียงหนานที่สง่า างามมากเหมือนต้นหยก
เจียงเซี่ยนแปลกใจเล็กน้อย
ทว่าที่ทำให้นางประหลาดใจคือ ไช่ซวงกลับอยากมาเยี่ยมเจียงเซี่ยนในนามของคุณหนูใหญ่เติ้ง “พี่สะใภ้รู้ว่าเวลานี้ท่านหญิงอยู่ที่ส่านซี ก็คิดถึงมาก จึงตั้งใจสั่งให้ข้านำพวกของพ พื้นเมืองของเมืองหลวงมามอบให้ท่านหญิงโดยเฉพาะ ให้ข้าทักทายท่านหญิงแทนนาง”
แต่เจียงเซี่ยนกลับไม่คิดจะเจอเขา
นางอยากเตะคนออกไปเร็วหน่อย
คนที่อีกไม่นานก็จะถูกนางเตะออกไป ทำไมนางต้องรู้จัก!
ไป่เจี๋ยบอกว่า ไช่ซวงผิดหวังมาก
