ทุกคนที่อยู่ในห้องต่างหวาดกลัวจนตัวสั่นและไม่กล้าหายใจออกมาแรงๆ จนตอนที่หลี่เชียนกลับมา เพิ่งจะก้าวเข้าเรือนของห้องหลักของลานบนก็เห็นพวกสาวใช้ที่เข้าเวรอยู่หน้าประตูยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนเสาไม้ ตอนที่ลมหนาวที่หนาวไปถึงกระดูกพัดผ่านก็ไม่กล้าแม้แต่หดคอสักครั้ง เขาก็อดที่จะแอบประหลาดใจไม่ได้
แม้ในบ้านจะมีกฎ แต่กฎนี้ก็ไม่ได้ตายตัวเช่นกัน
ช่วงที่หนาวที่สุด นอกจากองครักษ์ที่เปลี่ยนไม่ได้แล้ว สาวใช้ที่เข้าเวรในเรือนด้านในนั้น เวลาที่อากาศร้อนเกินไปหรือหนาวเกินไปจะถูกเรียกเข้าไปตากลมหรือผิงไฟในห้อง ยืนตากลมหนาวอยู่ข้างนอกอย่างจริงจังเหมือนวันนี้ ตั้งแต่เจียงเซี่ยนแต่งเข้ามา เขาเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรก
หลี่เชียนจึงอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วแน่นจนเป็นตัวอักษรชวน เขาถามปิงเหอที่เข้ามาหาด้วยเสียงเบาว่า “เกิดอะไรขึ้น?”
ปิงเหอส่ายหน้า และเอ่ยโดยไม่กล้าส่งเสียงดังเกินไปว่า “ท่านหญิงได้รับจดหมายฉบับหนึ่ง ก็โมโหขึ้นมา ตอนนี้กำลังเขียนจดหมายหาเฉิงเอินกงที่เมืองหลวงขอรับ”
คำพูดที่เจียงเซี่ยนด่าเกาเมี่ยวหรง ทุกคนได้ยินหมดแล้ว
ทว่าเกาเมี่ยวหรงมาที่ตระกูลหลี่และเติบโตอยู่ข้างกายฮูหยินเหอตั้งแต่เด็ก จนเกือบจะรั
