่เชียนยิ้มและเดินไปหาทันที
นึกถึงสายตาที่เหลือบมองเขาอย่างเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มของนางเมื่อครู่ ไม่รู้ทำไม ในใจก็ร้อนผะผ่าว จนอดไม่ได้ที่จะกอดเจียงเซี่ยน และกระซิบข้างหูนางว่า “นี่ข้าก็เห็น นว่าฮูหยินกำลังยุ่ง เลยไม่กล้ารบกวนไม่ใช่หรือ?”
ไอร้อนปะทะหูนาง ทำให้หูของนางแดงก่ำในชั่วพริบตา ขากับเท้าก็อ่อนแรงเล็กน้อย
“มาหัวเราะเยาะข้าอีกแล้ว!” เจียงเซี่ยนอยากผลักหลี่เชียนออก ทว่าหลี่เชียนกลับมั่นคงดุจภูเขาไท่ ไม่ขยับแม้แต่นิดเดียวอย่างสิ้นเชิง กลับกลายเป็นเหมือนกำลังหยอกล้อกับหลี่เ เชียน เพิ่มความคลุมเครือเล็กน้อย
พวกอิ้นไฉ่รีบก้มหน้าลงและถอยออกไป
เจียงเซี่ยนหน้าแดงไปหมดแล้ว
หลี่เชียนจึงถือโอกาสอุ้มเจียงเซี่ยนเข้าห้องนอนเสียเลย
ตอนเข้าไปก็ยังไม่ลืมสั่งอิ้นไฉ่ “อีกครึ่งชั่วยามกินอาหารเย็น”
พวกอิ้นไฉ่ขานรับผ่านม่าน
เจียงเซี่ยนอายจนเงยหน้าไม่ขึ้น จึงทำปากแข็งเอ่ยว่า “ทำไมต้องอีกครึ่งชั่วยามกินอาหารเย็น? กินอาหารเย็นตอนนี้ไม่ได้หรือ?”
