ัวว่าท่านหญิงจะไม่ต้องการพวกเขาแล้ว พวกเราเพิ่งมาถึง ก็รีบมาถามว่าใครคุมงาน...ข้าไปดูมาแล้ว ดอกไม้กับต้นไม้พวกนั้น ปลูกได้ไม่เลวทีเดียว หากท่านหญิงมีเวลาว่าง ก็ไปดูได้เจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนสนใจมาก จึงเอ่ยว่า “เช่นนั้นไว้พวกเราทำงานเสร็จแล้วพามาให้ข้าดูหน่อยเถอะ!”
อิ้นไฉ่ประหลาดใจมาก แล้วรีบยิ้มพลางย่อตัวคารวะ และเอ่ยว่า “นี่เป็นความโชคดีของพวกเขา”
คำพูดนี้ก็ไม่ได้แสร้งทำตัวเหนือกว่าคนทั่วไปเช่นกัน
เรื่องในบ้านเจียงเซี่ยนไม่ค่อยยุ่ง คนรับใช้บางคนนางไม่รู้จักด้วยซ้ำ ทั้งหมดเป็นแบบในวัง หากคนที่ดูแลดอกไม้กับต้นไม้พวกนั้นเข้าตาเจียงเซี่ยน และสามารถอยู่ได้ ต่อไปคนหลา ายรุ่นก็ไม่ต้องกังวลเรื่องชีวิตความเป็นอยู่แล้ว
เจียงเซี่ยนยังอยากถามเรื่องดอกเหมย…เวลานี้ไม่ใช่ฤดูกาลที่บาน ทว่าพอเงยหน้าขึ้น หางตากลับเหลือบไปเห็นหลี่เชียนที่ยืนอยู่หน้าประตูอย่างเงียบๆ
นางจึงอดไม่ได้ที่ทำหน้ามุ่ย และเอ่ยอย่างแสร้งทำเป็นโกรธว่า “เจ้ากลับมาตั้งแต่เมื่อไร? ก็ไม่ส่งเสียงเช่นกัน ทำให้ข้าตกใจมาก!”
หลี
