ี่แท้เป่าหนิงของเขาไม่รู้อะไรเลย คิดว่ากองบัญชาการกำลังสำรองกับกองบัญชาการส่านซีเหมือนกัน เห็นว่าล้วนเป็นขุนนางใหญ่ระดับสอง ก็หาตำแหน่งผู้บัญชาการอะไรก็ได้มาให้เขา…
เขากลืนไม่ค่อยเข้าคายไม่ค่อยออก
แต่ซาบซึ้งมากกว่า
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร” เขาอดไม่ได้ที่จะกอดเจียงเซี่ยนไว้ในอ้อมแขน “กองบัญชาการกำลังสำรองส่านซีขึ้นตรงต่อส่านซี พวกหนังสือราชการกับราชโองการล้วนต้องส่งมาที่ซีอาน ดังนั้นไม่ว่า จะเป็นกองบัญชาการกำลังสำรองหรือกองบัญชาการ ต่างก็จัดให้ครอบครัวอยู่ที่ซีอาน ถึงข้าจะอยู่เมืองกาน แต่ก็จะกลับซีอานบ่อยๆ พอกลับซีอาน ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเจ้า รอสองสามปี ข้าคิ ดหาทางย้ายมาที่กองบัญชาการ ก็สามารถอยู่เป็นเพื่อนเจ้าได้ทุกวันแล้ว…พวกเราไม่เสียใจ ดีหรือไม่?”
เขาเอ่ยพลางประคองหน้าของเจียงเซี่ยนและหอมติดกันหลายครั้ง
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับผิดหวังเป็นอย่างมาก
นางเข้าใจมาตลอดว่ากองบัญชาการกำลังสำรองกับกองบัญชาการส่านซีต่างอยู่ซีอาน...
“เช่นนั้นข้าตามเจ้าไปเมืองกานดีกว่า?” นางไม่อยากแยกกับหลี่เชียน จึงเอ่ยอย่างกล
