ัดกลุ้มว่า “ข้าอยู่ซีอานคนเดียวไม่สนุก ข้าได้ยินว่าทิวทัศน์ของเมืองกานก็ไม่เลวเช่นกัน!”
ความจริงแล้ว นางไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเมืองกานอยู่ที่ไหน
ชาติก่อน หลี่เชียนเป็นคนควบคุมแถบตะวันตกเฉียงเหนือทั้งหมด นางจึงไม่อยากยุ่งอย่างสิ้นเชิง ตอนหลังทั้งสองคนแตกหักกันแล้ว นางได้ยินเรื่องของตะวันตกเฉียงเหนือก็ปวดศีรษะ ไม่อยาก ยุ่ง…เวลานี้ดีแล้ว กรรมตามสนองแล้ว
แน่นอนว่าหลี่เชียนอยากได้มาก
แต่เขากลับไม่อยากให้เจียงเซี่ยนตามเขาไปลำบาก
ที่นั่นห่างจากส่านซีต้องขี่ม้าสิบกว่าวัน
เจียงเซี่ยนเป็นดอกไม้ที่งดงามและน่ารักในใจเขา ให้นางตามเขาไปซานซี และมาซีอานก็ทำให้นางลำบากแล้ว เขายังจะให้นางตามเขาไปเมืองกานได้อย่างไร?
เขาจึงโกหกนางว่า “แต่ที่นั่นเป็นค่ายทหาร ปกติสมาชิกในครอบครัวที่เป็นผู้หญิงต่างไม่อยู่ที่นั่น”
ก็หมายความว่า ที่นั่นมีแต่ฐานที่มั่น ไม่มีครอบครัว
แน่นอนว่าเจียงเซี่ยนไม่อาจให้หลี่เชียนทำลายกฎนี้ได้
นางจำเป็นต้องเอ่ยว่า “เช่นนั้นเมืองที่อยู่ใกล้เมืองกานที่สุดคือที่ไหน? ข้าอยู่ที่นั่นได้หรือไม่?”
เมืองที่ดีที่สุดของตะวันตกเฉียงเหนือก็คือซีอาน หลี่
