เชียนไม่คิดจะให้เจียงเซี่ยนไปทางตะวันตกต่ออย่างสิ้นเชิง
เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ถึงกองบัญชาการกำลังสำรองส่านซีจะอยู่เมืองกาน ทว่าที่ซีอานก็มีศาลาว่าการเช่นกัน เพียงแต่อยู่ถนนเหนือ ข้างกองบัญชาการส่านซี ส่วนศาลาว่าการผู้ว่าราชการมณ ณฑลส่านซีกับศาลาว่าการเมืองซีอานตั้งอยู่ถนนใต้ ยืนเผชิญหน้ากัน ครอบครัวของพวกซย่าเจ๋อผู้ว่าราชการมณฑลส่านซี หลินอวี้เจ้าเมืองซีอาน และหวังเฉิงผู้บัญชาการกองบัญชาการส่านซีต่า างก็อาศัยอยู่ในศาลาว่าการ เจ้าอยู่ที่ซีอาน จะได้ไปมาหาสู่กับพวกนาง”
ความนัยที่แฝงในนั้นคือ ให้นางไปมาหาสู่กับครอบครัวของขุนนางเหล่านี้
คนต่างไปมาหาสู่กัน ยิ่งบ่อยก็ยิ่งสนิทกัน!
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเวลานี้หลี่เชียนจะไปรับราชการที่เมืองกาน ปกติก็ไม่อยู่ซีอานด้วยซ้ำ และบนศีรษะก็ยังมีซย่าเจ๋ออยู่
เจียงเซี่ยนพยักหน้า และเอ่ยว่า “เจ้าวางใจ ข้าจะเข้ากับพวกนางได้ดี”
ปกติการกระซิบของฮูหยินก็ร้ายกาจมากเช่นกัน
ถึงนางจะไม่กลัว ทว่าหากสามารถจัดการเรื่องราวได้อย่างง่ายดาย แล้วทำไมจะไม่ยินดีที่จะทำล่ะ?
