ตอนที่หลี่เชียนเข้ามา เจียงเซี่ยนกำลังแต่งตัวอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง
อาจจะยังงัวเงียเล็กน้อย นางจึงลืมตาครึ่งหนึ่ง สีหน้าเต็มไปด้วยความงุนงง ใบหน้าที่ขาวเกลี้ยงเกลาปรากฏสีแดงเหมือนดอกท้อ ริมฝีปากสีแดงสดสะดุดตาเบ้เล็กน้อย เหมือนเด็กที่ขอลูกอม กิน
หัวใจของเขาอ่อนยวบทันที จนอดที่จะเผยรอยยิ้มออกมาทางหางตาไม่ได้
คนรับใช้ในห้องโน้มตัวลงครึ่งหนึ่ง แล้วย่อตัวคารวะพร้อมกัน พลางเรียกอย่างนอบน้อมว่า “ใต้เท้า”
หลี่เชียนพยักหน้า
เจียงเซี่ยนตื่นขึ้นมาทันที และหันตัวไป
หลี่เชียนสวมชุดทะมัดทะแมงสีดำ ตัวสูงขายาว ไหล่กว้างเอวแคบ อาจจะเพราะเพิ่งฝึกมวยมา และพักผ่อนอย่างเต็มที่หนึ่งคืน จึงหน้าตามีชีวิตชีวา ท่าทางกระฉับกระเฉง เหมือนพระอาทิตย์ย ยามเช้า เต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ทำให้คนเห็นแล้วร่าเริงขึ้นมา
สายตาของเจียงเซี่ยนถูกดึงดูดไปทันที
นางถามเขา “รับประทานอาหารเช้าหรือยัง?”
หลี่เชียนฉีกยิ้ม และเอ่ยว่า “บอกว่ารอเจ้ารับประทานอาหารเช้าด้วยกันไม่ใช่หรือ?”
เจียงเซี่ยนหน้าแดง
พวกฉิงเค่ออดไม่ได้ที่จะเม้มปากยิ้มแล้ว
