แต่ก็กลัวจะทำให้เจียงเซี่ยนโกรธ จึงรีบก้มหน้าลง
ทว่าหลี่เชียนกลับชอบสายตาที่เจียงเซี่ยนมองตนเองมาก สับสน งุนงง และเหม่อลอยเล็กน้อย…สีหน้าเหมือนเด็กและน่ารักมาก
เขาเดินไปหาอย่างควบคุมตนเองไม่ได้ และลูบศีรษะของนาง
เจียงเซี่ยนหน้าแดงมากขึ้น และเอ่ยอย่างร้อนตัวว่า “เจ้ารีบไปเปลี่ยนเสื้อผ้าสิ! อย่าทำให้ผมของข้ายุ่งเชียว!”
เสียงนั้น นุ่มนวลละมุนละไม เหมือนแสร้งทำเป็นโกรธ อย่าว่าแต่หลี่เชียนเลย แม้แต่เจียงเซี่ยนเอง ได้ยินแล้วก็ตกใจมากเช่นกัน
นี่กำลังอ้อนหรือ?
หลี่เชียนหัวเราะเสียงดัง และก้มหน้าลงมาหอมหน้าผากของเจียงเซี่ยน แล้วเอ่ยอย่างยั่วเย้าว่า “น้อมฟังคำสั่งของฮูหยินขอรับ”
เจียงเซี่ยนหน้าร้อนมาก และรีบเหลือบมองไปรอบด้าน พอเห็นว่าพวกฉิงเค่อต่างก้มหน้าอยู่ บนหน้าถึงจะรู้สึกเย็นสบายหน่อย และเตะหลี่เชียนเบาๆ ทีหนึ่ง
หลี่เชียนหัวเราะเสียงดังและไปห้องน้ำ
เจียงเซี่ยนอดที่จะนั่งตัวตรงไม่ได้
แต่พวกฉิงเค่อกลับยังคงยืนอยู่ตรงนั้นเหมือนเสาไม้เช่นเดิม
นางจำเป็นต้องไอครั้งหนึ่ง
พวกฉิงเค่อถือกระจกที่มีด้ามจับ ถือกล่องเครื่องสำอาง และเริ่มทำงาน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ทว่ามุมปากของเจียงเซี่ยนกลับยกขึ้นอย
