่างควบคุมตนเองไม่ได้ จนตอนที่นั่งรับประทานอาหารเช้ากับหลี่เชียนบนโต๊ะอุ่นก็ไม่สามารถสงบลงได้
หลี่เชียนก็ถามนางว่า “เจ้าจะไปพบท่านคังและท่านเจิ้งกับข้าหรือไม่?”
เจียงเซี่ยนประหลาดใจมาก
เรื่องนี้เป็นงานของเรือนด้านนอกแล้ว
นางเอ่ยอย่างลังเลว่า “ข้าไปจะเหมาะสมหรือ?”
เจียงเซี่ยนรู้ข้อเสียของตนเอง ชาติก่อนอวดดีจนชินแล้ว จึงแก้ไขยากมากในชั่วขณะ เวลาที่หลี่เชียนอยู่ นางจึงระมัดระวังเป็นพิเศษ ไม่อยากทำให้หลี่เชียนถูกคนดูหมิ่นเพราะพวก ข้อเสียเล็กน้อยของตนเอง
“ทำไมจะไปไม่ได้!” หลี่เชียนเอ่ย “ตระกูลของพวกเราไม่มีกฎนี้” แล้วก็กลัวว่าเจียงเซี่ยนจะไม่สบายใจ จึงเอ่ยว่า “หากเจ้าไม่อยากไป เช่นนั้นก็ต้องมาคิดกันอีกที” แต่คนอย่างคังเสี ยงอวิ๋นกับเจิ้งเจียนเป็นขุนนางในอนาคตของเขา เขาหวังเป็นอย่างมากว่าคนข้างกายเขาจะเคารพเจียงเซี่ยนเหมือนที่เคารพเขา จึงอดไม่ได้ที่จะแนะนำนาง “ข้าได้ยินว่าตอนที่สยงจวิ้นหร รงอายุน้อยมักจะพาฮูหยินของเขาไปร่
