าจะเป็นคนทะเยอทะยานกระมัง?
ในบทละครมักจะแสดงว่า วีรบุรุษถึงจะได้ใต้หล้า
ทว่าความจริงแล้ว ผู้ที่ได้ใต้หล้าล้วนเป็นคนทะเยอทะยาน
เขามองเจียงเซี่ยนที่ยืนเคียงข้างหลี่เชียนครั้งหนึ่ง
ทันใดนั้นก็นึกถึงคำว่าสองกระบี่สอดประสาน
บางทีเขาควรจะหนักแน่นขึ้นอีกนิด!
จู่ๆ เจิ้งเจียนก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ สีหน้าที่เดิมทีอบอุ่นก็ระมัดระวังและจริงจังมากขึ้นเล็กน้อย แล้วตอบรับเรื่องที่หลี่เชียนขอให้เขาช่วยจัดการเอกสารในช่วงนี้ทันที แ และเอ่ยว่า “ข้าเชี่ยวชาญเรื่องปฏิทิน แล้วก็รู้พอๆ กับพวกคนในสำนักหอดูดาวหลวง อย่างไรพวกเราก็พิมพ์ปฏิทินเองไม่ได้กระมัง? ข้ายังกังวลว่าตามไปส่านซีแล้วจะไม่มีงาน เวลานี้ดี แล้ว จะได้ช่วยใต้เท้าจัดการพวกข้อราชการ พอดีข้าเป็นขุนนางเล็กๆ ที่เมืองหลวงมาสิบกว่าปี ไม่ค่อยสนิทสนมกับพวกราชเลขาธิการและรองเสนาบดี แต่กลับไปมาหาสู่กับที่ปรึกษาหกกรมและผู ช่วยสามสำนักอยู่บ่อยๆ งานอย่างพวกเขียนสาส์นให้ใต้เท้ายังคิดว่าพอ
