สาวใช้โล่งอก และถอยไปข้างๆ
หลี่เชียนก็เริ่มช่วยบีบผมให้เจียงเซี่ยนอย่างจริงจัง
ทว่าถึงอย่างไรเขาก็ไม่เคยทำงานแบบนี้มาก่อน ต่อให้เฉียบแหลมแค่ไหนก็เทียบพวกฉิงเค่อไม่ได้อยู่ดี ผมถูกเกี่ยวอยู่ หนังศีรษะจึงมีความรู้สึกเจ็บแสบตลอด แต่ความสนิทสนมมากแบบนี้ห หายากเกินไป เจียงเซี่ยนอดทนอยู่ตลอดเวลา โดยไม่เอ่ยสิ่งใด
ฉิงเค่อเห็นผมสีดำยาวมากติดอยู่บนผ้าเช็ดหน้าผ้าฝ้ายสีขาว ก็ปวดใจจนมุมปากสั่นเล็กน้อยไปหมด
ทว่าหลี่เชียนกลับไม่สังเกตเห็นแม้แต่นิดเดียว…เขาคิดว่านี่เป็นเรื่องปกติมาก ตอนที่เด็กรับใช้บีบผมให้เขา ก็มักจะมีผมร่วงเหมือนกัน
เขาคุยกับเจียงเซี่ยน “เจ้ารับประทานอาหารเย็นไปหรือยัง? เดี๋ยวกินเป็นเพื่อนข้าหน่อย! ไม่กินกับข้าวของอาหารเย็น ดื่มน้ำแกงสักหน่อย ก็ถือว่าอยู่เป็นเพื่อนข้า”
เจียงเซี่ยนเอ่ยว่า “อืม” เบาๆ สีผิวแดงเปล่งปลั่ง นัยน์ตาสดใส ดูออกว่าอารมณ์ดีมาก
ทว่าการขยับมือของหลี่เชียนกลับเบาและนุ่มนวลมากขึ้นเรื่อยๆ
ไม่นาน ชีกูก็พาพวกสาวใช้เข้ามาตั้งอาหาร
ฉิงเค่อรีบเดินเข้าไปเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าให้สาวใช้ล้างมือให้ใต้เท้าดีกว่า? ข้าบีบผมให
