้ท่านหญิงเองเจ้าค่ะ”
หลี่เชียนลังเลอยู่ชั่วครู่
ผมของเจียงเซี่ยนดำขลับ แต่ที่นิ้วกลับนุ่มลื่นเหมือนผ้าไหม ทำให้เขาชอบจนไม่อยากปล่อยมือ
ทว่าเจียงเซี่ยนจะต้องขึ้นเตียงนอนต้นยามห้ายทุกคืน เวลานี้เย็นแล้ว และอยู่ระหว่างทาง กลางวันเจียงเซี่ยนนั่งรถมาทั้งวันแล้ว คิดว่าจะต้องเหนื่อยมากแล้วอย่างแน่นอน จึงยิ่งคว วรพักผ่อนเร็วหน่อยถึงจะถูก และรอเขาบีบผมให้นางจนแห้งแล้วค่อยรับประทานอาหารเย็น ก็คงจะเลยยามห้ายแล้ว…
เขายื่นผ้าเช็ดหน้าให้ฉิงเค่ออย่างอาลัยอาวรณ์เล็กน้อย และล้างมือ แล้วนั่งกินข้าวบนโต๊ะอุ่นคนละฝั่งซ้ายขวากับเจียงเซี่ยน
จุดแวะพักระหว่างทางของอำเภอฮว่าอินถือว่าเป็นจุดแวะพักระหว่างทางที่ค่อนข้างใหญ่ในแถบนี้แล้ว แถมวัตถุดิบยังหลากหลายมาก บวกกับตระกูลหลี่ยอมออกเงิน ถึงจะฉุกละหุก ก็ยังมีเ เคาหยก ปลาไนน้ำแดง ไก่ดอกชบา ลูกชิ้นสี่สุข…สุดท้ายยังมีน้ำแกงไก่ดำหนึ่งชามใหญ่ จึงจัดอาหารได้เต็มโต๊ะ
หลี่เชียนตักน้ำแกงไก่ให้เจียงเซี่ยนถ้วยหนึ่งเองกับมือ พลางคิดว่าปกติเจียงเซี่ยน
