กินแต่ผักกาดขาวลวก จืดมาก จึงใช้ช้อนแกงอยากตักน้ำมันที่ลอยอยู่ในน้ำแกงออก ใครจะรู้ ว่าตักออกแล้วก็มีอีก น้ำแกงไก่ที่เดิมทีก็มีแค่สองในสามถูกเขาตักออกจนใกล้จะเห็นก้นแล้วน้ำมันที่ลอยอยู่ในน้ำแกงก็ยังคงอยู่ข้างบนเช่นเดิม
เขาอดไม่ได้ที่จะท้อแท้
เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาแล้ว นางรับถ้วยในมือเขาไปยื่นให้ไป่เจี๋ย แล้วก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมือออกไปลูบมือที่วางอยู่บนโต๊ะอุ่นของหลี่เชียน
เวลาที่มีคนนอก นี่เป็นการเปิดเผยความรู้สึกที่หายากของเจียงเซี่ยนแล้ว
หลี่เชียนอดไม่ได้ที่จะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ในทันใด จึงไม่มีเวลาสนใจน้ำแกงไก่ถ้วยนั้นแล้ว เขาจับมือของเจียงเซี่ยนอย่างมั่นใจเล็กน้อย อย่างไรก็ไม่ยอมปล่อย
เจียงเซี่ยนหูแดงหมดแล้ว ในใจก็คิดถึงหลี่เชียนมากเหมือนกัน จึงปล่อยให้เขาจับแบบนั้น และใช้มือข้างเดียวกินช้อนแกง แต่เดิมทีนางก็ใช้อุปกรณ์รับประทานอาหารไม่ค่อยเป็นอยู่แล ล้ว ทีนี้จึงยิ่งไม่คล่องแคล่ว
ทว่าเจียงเซี่ยนที่เป็นแบบนี้ ในสายตาของหลี่เชียน
