ก็น่ารักอย่างไม่มีสิ่งใดเทียบได้
เขาหาเนื้อไร้มันชิ้นเล็กในขาหมูตงพัวที่เปื้อนเครื่องพะโล้ของขาหมูตงพัวยื่นไปใกล้ปากเจียงเซี่ยน แล้วเอ่ยว่า “เครื่องพะโล้ของขาหมูนี้ทำได้ดี เจ้าลองชิมดู”
ปกติเจียงเซี่ยนแตะต้องอาหารประเภทเนื้อสัตว์และผักที่มีกลิ่นแรงน้อย ตอนอาหารเย็นกินไก่ดอกชบาไปสองชิ้นแล้ว นางจึงลังเลเล็กน้อย แต่ก็ยังกินอยู่ดี
คนเมืองหลวงชอบกินอาหารซานตง คนครัวคนนี้อาจจะทำอาหารให้คนที่อาศัยอยู่ที่จุดแวะพักระหว่างทาง จนยุ่งกับการเข้าสังคมมามากแล้ว รสชาติอาหารจึงค่อนข้างอร่อย นานๆ ทีกินแบบนี้ สักคำ รสชาติดีมาก
เจียงเซี่ยนพยักหน้าพลางยิ้มตาหยี
ทว่าหลี่เชียนกลับไม่กล้าให้นางกินอีกแล้ว จึงมือหนึ่งจับเจียงเซี่ยนไว้ และอีกมือพุ้ยข้าว กินติดกันสองถ้วยถึงจะช้าลง
เจียงเซี่ยนเห็นเขากินอย่างมีความสุข ก็สั่งให้ฉิงเค่อตกรางวัลให้คนครัว
ฉิงเค่อยิ้มพลางถอยออกไป
หลี่เชียนกินอีกสองถ้วยถึงจะวางตะเกียบลง
เนื้อกับผักทั้งโต๊ะต่างถูกเขากำจัดไปเกินครึ่ง
คนที่กินได้ล้วนร่างกายแข็งแรง!
นี่เป็นสิ่งที่หมอหลวงเถียนเอ่ย
เจียงเซี่ยนก็ยิ่งดีใจแล้
