ยังไม่ได้พูดออกไป หลี่เชียนก็ทำหน้าขรึมแล้ว และเอ่ยว่า “เป่าหนิง เจ้ายังกล้ายิ้มอีก! เรื่องที่เจ้าแอบกลับเมืองหลวงลับหลังข้า ข้ายังไม่ได้คิดบัญชีกับเจ้ าเลย!”
สีหน้าของเขาดูแย่มาก สายตาน่าเกรงขาม เหมือนมีเงาของอ๋องหลินถงในชาติก่อน
แต่ชาติก่อนนางไม่เคยกลัวเขาด้วยซ้ำ นับประสาอะไรกับชาตินี้?
เจียงเซี่ยนเงยหน้ายิ้ม ดูเอาแต่ใจเป็นอย่างมาก “ท่านพ่ออนุญาตแล้ว เจ้ามีสิทธิอะไรไม่อนุญาต?”
“เขาเทียบกับข้าได้หรือ?” หลี่เชียนโกรธและกลุ้มใจ “เจ้ารู้หรือไม่ว่าหลังจากข้าได้ยินแล้วเป็นห่วงแค่ไหน” นึกถึงความรู้สึกในตอนนั้น หลี่เชียนก็ไม่รู้ว่าควรจะทำอย่างไรถึ งจะทำให้เจียงเซี่ยนหลาบจำจริงๆ “เจ้าก็ไม่ใช่ว่าไม่รู้…”
ไทฮองไทเฮามีพันเหตุผลที่จะรั้งเป่าหนิงของเขาไว้ในวัง
เช่นนั้นเขาจะทำอย่างไร?
แต่คำพูดนี้ หลี่เชียนพูดไม่ออก
อย่างไรเขาก็ไม่อาจพูดได้ว่าเขาอยากให้เจียงเซี่ยนอยู่ข้างกายเขาตลอดไป จวนเจิ้นกั๋วกง ไป๋ซู่ ต่างก็อยู่ไกลมาก อย่าคิดถึงอีกเลยจะดีที่สุด…ผู้ชายอย่างเขา คนของคร
