ใจตนเองไม่ได้…โอกาสผ่านไปง่ายมาก ไม่ฉวยโอกาสคว ว้าไว้ให้แน่น พอหันกลับมาอีกที ก็ตกอยู่ข้างหลังคนอื่นไกลมากแล้ว ก็เหมือนแล่นเรือทวนน้ำ คนที่แข่งขันมีมากเกินไป ไม่เดินหน้าก็จะถอยหลัง
นางเอ่ยว่า “ดังนั้น…เจ้ากลับไปไท่หยวนแล้วหรือ?”
หลี่เชียนเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้กลับไท่หยวน แต่กลับเฝินหยาง พอช่างที่จินเซียวหาให้ข้ามา จัดการเรียบร้อยแล้ว ถึงจะมาเจอเจ้า”
เจียงเซี่ยนรีบเอ่ยว่า “เช่นนั้นจินเซียวรู้ว่าเหล็กดิบของเจ้าล้วนกักตุนไว้ที่เฝินหยางหรือไม่?”
“ข้าแบ่งเหล็กดิบพวกนั้นเป็นหลายส่วน” หลี่เชียนเอ่ยอย่างอ้อมค้อม “ส่วนใหญ่อยู่ที่เฝินหยาง ส่วนหนึ่งให้คนขนไปไท่หยวน ส่วนหนึ่งส่งให้จินเซียว ยังมีส่วนหนึ่งกักตุนไว้ที่ต ต้าถง กะว่าจะเขียนจดหมายให้ท่านลุง ดูว่าเขาต้องการหรือไม่”
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม
รู้สึกว่าจัดการแบบนี้ดีมาก
สำหรับจินเซียว…ตอบแทนบุญคุณ สำหรับท่านลุงใหญ่ของนาง…ตระกูลหลี่ปล่อยความปรารถนาดีของพันธมิตรออกมา
นางกำลังครุ่นคิดว่าต้องชมหลี่เชียนสักหน่อยหรือไม่
ใครจะรู้ว่านาง
