คิดถึงตรงนี้ หลี่หลินก็อยากเจอเกาเมี่ยวหรงมากในทันใด
เขานึกถึงวันนั้นที่เขายืนอยู่หลังต้นการบูรที่เขียวชอุ่มและเจริญงอกงามของกองบัญชาการฝูเจี้ยน แล้วได้ยินเกาเมี่ยวหรงที่ยังเยาว์วัยเอ่ยพลางถอนหายใจอยู่ตรงนั้นว่า ‘เขาก็ไม่ง่ ายเช่นกัน’ ในใจเขาปะปนไปด้วยหลากหลายความรู้สึกจนบอกไม่ถูก
หลี่หลินเดินไปยังเรือนที่เกาเมี่ยวหรงอาศัยอยู่อย่างรวดเร็ว
เหมือนเช่นเคย เกาฝูอวี้กับเกาเมี่ยวหวาต่างไม่อยู่ เกาเมี่ยวหรงกำลังพาสาวใช้สองสามคนทำงานเย็บปักถักร้อยอยู่ในเรือน พอเห็นหลี่หลินมา นางก็ออกมาต้อนรับด้วยสีหน้าเต็มไปด้วย รอยยิ้ม และเอ่ยว่า “ท่านมาหาท่านอาหรือมาหาท่านพี่? ท่านอาเพิ่งจะไปที่เรือนของท่านลุงหลี่ พี่หลี่เชียนจะเลื่อนตำแหน่งเป็นผู้บัญชาการกองบัญชาการกำลังสำรองส่านซีแล้ว ท่าน ลุงหลี่กลัวว่าพี่หลี่เชียนอายุยังน้อย จะคุมไม่ไหว จึงปรึกษากับท่านอาว่าจะพากำลังคนจำนวนหนึ่งไปให้พี่หลี่เชียน ส่วนพี่ไปบ้านเจ้าเมืองหลี่ ว
