ันนี้หลี่เจี่ยหยวนจัดง งานเลี้ยงต้อนรับแขกที่บ้าน บอกว่าเบญจมาศสีดำที่บ้านบานแล้ว ต้องคึกคักหน่อย”
นางเอ่ยพลางเชิญหลี่หลินนั่งลงที่ห้องโถง
สาวใช้ยกชากับของว่างเข้ามา
หลี่หลินเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “หลายวันนี้ทุกคนต่างยุ่งจนหายใจไม่ทัน วันนี้นานๆ ทีจะกลับมาเร็ว บังเอิญเดินถึงเรือนของเจ้าพอดี จึงเข้ามาเยี่ยมสักหน่อย” เขาเอ่ยและถามอย่างไม่สบ บายใจว่า “ข้าไม่ได้รบกวนเจ้าใช่หรือไม่?”
“ไม่ ไม่!” เกาเมี่ยวหรงรีบเอ่ย “ข้าก็ไม่มีธุระอะไรเช่นกัน กำลังสอนพวกสาวใช้ถักเชือกจีนอยู่!”
หลี่หลินนึกได้ว่าเมื่อก่อนเกาเมี่ยวหรงเคยทำรองเท้าให้หลี่เชียน ก็อดไม่ได้ที่จะเอ่ยว่า “ตอนนี้เจ้ายังทำรองเท้าให้คนอื่นหรือไม่?”
เกาเมี่ยวหรงหน้านิ่งไปเล็กน้อย
เมื่อก่อนนางเคยทำรองเท้าให้หลี่เชียน พวกคนเก่าแก่ของจวนสกุลหลี่ต่างรู้
แต่นางคิดว่าตนเองไม่ได้เสียมารยาท
นางได้รับมอบหมายจากฮูหยินเหอให้ทำรองเท้า
แล้วก็ส่งไปในนามของฮูหยินเหอ
ทว่าคนที่ตั้งใจจริงๆ ไม่มีทางที่จะไม่รู้
นางก็ไม่ปฏิเสธเช่นกันว่
